Il 'Val'cone

Relaas van een valpartij deel #2 (slot).

In de Dikke van Dale staat pech als volgt gedefinieerd; pech de; m 1 tegenslag 2 mankement aan een voertuig. Tegenslag dus. Het vat zo ongeveer mijn jaar tot dusver samen, op sportief gebied gezien dan.

In de GF Eddy Merckx van afgelopen zaterdag wilde ik, na een goede herstel- en opbouwperiode na mijn eerste val, weer eens van me laten horen. Nou dat laatste heb ik gedaan, maar dan niet echt op de manier die ik van te voren in gedachte had. Amper 8 kilometer na het startschot, gegeven door Eddy himself, was de koers al gelopen...

Zelf kan ik mij helemaal niets van de crash herinneren. Mijn eerste herinnering is dat ik ontwaak in de ambulance en zelfs dat ritje kan ik mij niet helemaal meer voor de geest halen. In het ziekenhuis van Huy aangekomen, werd ik na een eerste check-up, door de CT-scan heen gestuurd. Deze gaf gelukkig als uitkomst dat er niets met mijn nek en/of hersenen aan de hand was. De nekkraag mocht dus af. Wel bleek ik 3 gebroken ribben te hebben met als gevolg een longkneuzing aan de linkerkant. Vanzelfsprekend was mijn hoofd ook niet ongeschonden uit de val gekomen; een hersenschudding bleek de diagnose.

De uren daarna waren er van in slaap vallen en weer ontwaken. De klap op mijn kop, opgevangen door mijn helm (compleet geruïneerd), deed zijn werk. De hereniging even later met een hevig geschrokken Dirk (notabene koersend in de kopgroep) was heftig. De arts besloot mij op te nemen op de afdeling Réanimation Chirurgie, wat na vertaling ICU Chirurgie betekende (Intensive Care Unit). Hier heb ik tot dinsdagavond mijn dagen doorgebracht. Niet aan het bed, maar in het bed dit keer. Mijn Frans is redelijk vind ik zelf, maar met een hersenschudding was het maar wat lastig te communiceren met de staf.

De voornaamste klachten waar ik nu mee thuis zit zijn wat duizeligheid, hoofdpijn en wat onvast ter been. Van de ribfracturen heb ik totaal geen last, niet gehad ook. Het wordt afwachten wanneer ik weer in actie kan komen.... De dag(en) van en na mijn val druppelden de steunberichten via allerlei kanalen binnen. Fijn om te weten dat er zoveel mensen meeleven. Ikzelf was vooral op zoek naar antwoorden, omdat ik helemaal niets meer weet van het voorval. Gelukkig zijn er andere deelnemers gestopt, die geen moment hebben geaarzeld en mij hebben geholpen. Deze mensen weten mij te vertellen hoe het heeft plaatsgevonden. Maar melden vooral dat het gewoon pech was.... Ik besef dat ik blij mag zijn dat ik het na kan vertellen.



In betere tijden.