Geplaagd door een keelontsteking werd ik daags voor de eerste cyclo van het jaar wakker. Nee he!! Zoveel mogelijk slikken (veel water, thijmdrank, thee met honing, zuigsnoepjes) werd het remedie om de pijn in de keel enigzins te verzachten. Met daarbij de toelaatbare dosering van 's werelds bekendste pijnstiller, waren de klachten enigzins acceptabel. Tot ik vrijdagmorgen nog een halve dag moest werken, eer Dirk en ik naar de Vogezen konden afreizen, en ik mij naarmate de dienst vorderde steeds miserabeler ging voelen. Vroeg naar huis, zodat ik nog een uurtje slaap kon vatten. Uiteindelijk werd de autoreis een hel, mede door de file die we hebben gehad (in Maastricht, Luik, Thionville, Metz én Nancy!), maar ook door de hoofd- en nekpijn die ik er nog eens bij cadeau kreeg. 'Zou ik wel kunnen starten?', ging het door mijn hoofd....
Gelukkig wel. Het ontbijt ging niet gemakkelijk door m'n kapotte keel, maar het ging. In het eerste gedeelte van de race merkte ik dat het fietsen goed ging. Even afwachten wat een klim (= raspende ademhaling) zou brengen. De Servance ging niet gemakkelijk, maar naarmate de kilometers telde ging ik beter fietsen. De d'Oderen en Bramont ging ik voor mijn gevoel zelfs makkelijker op dan vorig jaar. Op de Route American heb ik alleen even flink doorgetrokken, om zo bij een groepje te geraken. Ik wilde niet alleen over de Grand Ballon met het 'vlakke' stuk wat wachtte in de aanloop naar de Ballon d'Alsace. Laatsgenoemde kon ik ook nog behoorlijk op tempo blijven rijden. In een groepje met 6 man reed ik uiteindelijk kop-over-kop naar Champagny. Helaas had ik mijn laatste verzorging in kilometer 40 gehad, waardoor ik genoodzaakt was te stoppen in Champagny om mijn bidon te vullen. Het was kiezen tussen een lege bidon, maar in een groep naar de voet van de slotklim rijden, of met een volle bidon, maar alleen. Ik koos voor het laatste, waardoor ik erg veel tijd verloor op de 12 km tussen Champagny en de Planche. Waar ik vorig jaar nog in een sneltreinvaart dit stuk aflegde in het wiel van Oege, verloor ik nu veel tijd. Nog meer op de Plance zelf, waar ik stukker dan stuk ging. Ik was tot veel in staat daar (de berg eigenhandig plat gooien bijvoorbeeld), maar niet meer tot hard fietsen. Wat een kreng is die klim! Naderhand zag ik dat 'm met een gemiddelde cadans van 55 ben opgereden! Oeps.
Al met al resulteerde het in een tijd van 7.46 (inclusief 2 keer ruim een minuut wachten voor rood licht), tegenover 7.24 vorig jaar. Met inachtneming de keelontsteking en de opbouwfase waar ik mij nog in bevind allezins acceptabel. In 2012 kom ik terug om mijn snelste tijd te verbeteren!
Nu is het vooral een goede duurtraining geweest op weg naar de Marmotte en Maratona, overigens mijn langste duurrit in mijn hele wielerleven! Een record. Het DK weg wat ik aansluitend maandag nog zou rijden heb ik na verstandig overleg met mijzelf, overgeslagen. Nu herstellen en dan hopelijk knallen in de GF Eddy Merckx.
 |
Op weg naar de start.  |
0 reacties:
Een reactie plaatsen