De andere kant

Anderhalve week na mijn terugkomst uit het ziekenhuis hadden Dirk en besloten wél af te reizen naar de Marmotte. Ten eerste omdat ik Dirk zijn eerste start in La Marmotte niet wilde afnemen en ten tweede omdat thuis de muren op me af kwamen. Nog eens weken achtereen thuis stilzitten kon ik gewoonweg niet aan. Ik moest op zoek gaan naar nieuwe hobby's om mijzelf te vermaken (breien, puzzelen, theezakjes vouwen?), maar dan nog leek een vertrek richting Zuid-Europa vele malen aantrekkelijker.

De reis er naar toe verliep verbazend gemakkelijk, in vergelijking met het debacle richting de Trois Ballons. De continue aanwezige hoofdpijn was mij al zo gewoon geworden dat ik daar niet echt last meer van had. Het reisdoel was het plaatsje Vaujany, een kilometer of 10 van Bourg d'Oisans. Met het team was daar een mooi vakantiehuisje geboekt aan het stuwmeer Verney. De paar dagen dat we daar verbleven heb ik vooral gevuld met lezen en slapen. Met als uitschieter een wandeling naar Col de Sabot. Als straf had ik dagenlang enorme spierpijn. Een fietser hoort niet te wandelen!!

Zaterdagochtend, 6 uur, de dag van de Marmotte. Vroeg opstaan hoort nu eenmaal bij een cyclo, ook als verzorger. Onze eerste verzorgingpost zou op de Col du Télégraphe zijn. Na de start zouden we tegengesteld het parcours oprijden, zodat we ruim op tijd daar konden zijn. Na eventjes in de zon te hebben gezeten kwam de eerste auto met licht- en geluidsignalen al langs stuiven, het signaal dat de eerste renners in aantocht waren. Jan en ik splitste ons op zodat iedereen minimaal 2 bidonnen kon aanpakken. Omdat ik door de spierpijn getergd niet zo goed mee kon rennen bij het aangeven van een bidon, was ik op een stukje heuvelop gaan staan. Vanuit daar had ik mooi uizicht over het aanstormende veld deelnemers. Michel bleek de eerste in een Veltec-truitje te zijn. Fietsend in een kopgroep van toen 4 man, stak hij nog even de tong naar mij uit (van vermoeidheid?!). Toch zag het er ogenschijnlijk makkelijk uit wat hij deed. Ik had hem nog nooit echt in actie gezien bergop fietsend, dus ik keek met verbazing naar de snelheid die er werd gereden. De snelheid van een winnaar naar later bleek.

De volgende Veltec'ers maakten hun opwachting. Bas, Frederic, Johan, Vincent-Edith-Dirk kwamen langs voor hun bidonnetje. Helaas bleek Edith op dit punt niet de snelste vrouw te zijn. Jan en ik stormden de auto weer in om naar de top van de Galibier te rijden voor een volgend verzorginspunt. Een voor een raapten we renners van achteren uit weer op. Edith had de achterstand op St. Jean inmiddels goedgemaakt en reed zelfs enkele tientallen-meters voor haar. Jan en ik zouden volgens afspraak in de afdaling van de Lautaret in de buurt blijven, zodat reservemateriaal voor het grijpen was. Door onze bevoorrechte positie werden wij live toeschouwers van het titanengevecht op de Alpe. Supermooi om te zien hoe Edith meter-voor-meter wegsloop bij St. Jean. Jan en ik schreeuwden haar en mikpunt Vincent voort uit alle macht! Helaas hebben wij de uiteindelijke zegegebaren van zowel Michel als Edith niet live gezien, maar toch zeker wat shots uit de weg die er aan vooraf ging.

Ik had vooraf tegen enkele ploeggenoten gezegd dat als ze er door heen zaten, ze maar aan mij moesten denken. Ik: gefrustreerd door de pech zit seizoen en het niet starten in de La Marmotte zou er alles voor over hebben gehad om daar ook te mogen afzien.

Ik moest maar genieten van het feit dat ik dit keer geen zere benen zou hebben (wat een utopie bleek).

Bovenop de Galibier. Fotograaf: Fons Moors.

Nieuws uit de ziekenboeg: ik ben herstellende, maar nog niet geheel klachtenvrij. Rustig fietsen behoort alweer tot de mogelijkheden gelukkig; het beste medicijn tegen verveling.