Het was me d'r eentje!!
Sölden - Kühtai
Na de frisse start, merkte ik dat de afdaalangst (logischerwijs na de valpartijen opgelopen) nog niet verdwenen was. Het naar voren rijden in het afdalende peloton liet ik voor wat het was. De kop van het peloton hield ik in het oog, zodat het verschil maximaal een minuut zou zijn bij aanvang van de Kühtai. Hier heb ik de benen gespaard; geen meter staand geklommen en de wattages beperkt gehouden. Want ik vreesde voor wat nog komen ging.
Inssbruck - Brenner
Op de Brenner vervolgens heb ik niet geluisterd naar de adviezen die ik vooraf had gekregen. Die waren; 'houd je in. Je bent daar nog 'fris' dus flink doortrappen ligt voor de hand, maar je hebt je krachten nodig!' Toch niet gedaan... er wilde geen kerel rijden, waardoor ik toch maar besloot met de kop in de wind te gaan zitten. Toen ik een kwartier later achterom keek had ik een lint van minimaal 100 man achter me... dom!
Sterzing - Jaufenpass
Met een nog goed gevoel in de benen begon ik aan de Jaufenpass. Een paar klimminuten later voelde ik al dat de weg naar de finish nog lang was. Al veel te vroeg trapte ik waardeloze wattages. Te veel gedaan op de Brenner? Toch geen topconditie na val deel #2 opgedaan? Meevaller was dat ik ineens Der Jan aantrof. Omgeven met camera's en mensen als vliegen op de honing, was hij niet te missen. 'Ik pak hem', dacht ik nog. Maar hij schudde de parasieten af, ging op de trappers staan en danste naar boven. Dag Jan!
St. Leonhard - Timmelsjoch - Sölden
Met 5 uur en 50 minuten op de teller aan de voet van de slotklim, hoopte ik nog de gedroomde 8.30u te rijden. Ik rekende uit dat als ik over de klim 10 minuten langer deed dan bij de verkenning dit zeker haalbaar was. Maar, 10 minuten werden er 25 en de afdaling koste meer tijd dan ingeschat. Ik kon niet helemaal kapot meer gaan, alles er uit persen, omdat diepgaan gewoonweg niet meer lukte. Het is overleven. Meter voor meter afleggen en de kilometers aftellen. In de laatste tunnel op de Timmelsjoch voelde het al als een overwinning op mijzelf. Die Mautstelle pak ik op het buitenblad, dacht ik overmoedig. Met een vaart van boven de 90 km/uur (wow!) wordt je daar omhoog gezwiept. Toch nog terugschakelen, maar je gaat het halen!
De finish was een verlossing. Yihaa-hie-haa-hoo, ik heb het gehaald!! Euforisch deelde ik de gevoelens met de ploegenoten die al een tijdje binnen waren. Edith met de Siegerin-krans al om.
Desalniettemin:
- niet kunnen verrassen, maar wel een mooie tijd neergezet
- heelhuids de finish bereikt
- slechts 1 koe hoeven ontwijken (achtung!)
- een nieuw snelheidsrecord ontwikkeld
- Der Otz mogen ervaren
- het parcours verkend zodat ik....
... volgend jaar wieder da bei kann sein!
 |
| De massa staat klaar om te worden weggeschoten. |
 |
| Concentratie in de klim. |
 |
| 94 km/uur! |
 |
| 54 minuten achter winnares Edith. |
 |
| Wat een decor om in te mogen fietsen! |
0 reacties:
Een reactie plaatsen