1 (x2) en 3

Het laatste wedstrijdweekend van het jaar was een feit. Nog twee keer knallen in de UWCT finale. Een nieuw speeltje van de UCI; een WK voor Amateurs en Masters. Net als in het 'echt', met een tijdrit en een wegrit, maar dan voor de Cancellara's en Cobo's in wording en de oudjes. Met alle respect; ik ben ingehaald door dames die mijn moeder konden zijn! Hen voordeel was dat ze vaak net zoveel jaren als kilo's meedroegen, waardoor ze uiteindelijk toch in het voordeel waren... Voor de zoveelste keer bedacht ik mij dat mijn lijf van 1.85 meter eigenlijk te lang is om echt mee te doen bergop.

De tijdrit op vrijdag was een heuse klimtijdrit; net zoveel kilometers bergop als vlak en de rest bergaf. Vooraf vond ik dit laatste een niet zo leuke gewaarwording, want de combinatie regen+dalen+Ardenner wegdek+tijdritfiets leek me geen combinatie om ongeschonden uit te komen. De beslissing om daadwerkelijk op de tijdritfiets te starten maakten Dirk en ik overigens pas een half uur voor mijn start. De kasseienstrook in het centrum van Stavelot bracht ons aan het twijfelen. Kun je daar wel over heen met een fiets die gemaakt is om hard mee te fietsen en zo min mogelijk te remmen? Toch bleek het de beste keus. Hetgeen wat voor vlak door moest gaan was liep vals plat naar beneden waardoor ik in de eerste kilometers al een snelheid van tegen de 60 per/uur ontwikkelde. De klimmetjes kon je allemaal liggend op het stuur bestijgen, waardoor je echt in het voordeel was met een ligstuur. Aangezien ik mijn enige-om-de-titel-meestrijdende-metgezellin inhaalde, was ik op dat moment al zeker van de titel. Met de rem er op gedaald zodat ik zeker weten heel zou blijven en de wegrit sowieso ook kon rijden. Missie geslaagd! Helaas geen rappe tijd door mijn voorzichtigheid, maar goed. Ondertussen weten we al dat ik goed kan vallen, ik kon niets meer winnen alleen maar verliezen door nog eens gestrekt te gaan. Dirk daarentegen nam alle risico's, hij daalde met 75 km/uur! Maar met resultaat; ook hij mocht de gouden medaille gaan halen! Als koppel dus het hoogste treetje gehaald, misschien wel uniek! Een truitje kregen we niet, toch het meest tastbare van een WK. Een verrassing voor ons beiden... maar dit werd zondag recht gezet.

Zo zal het er bij mij ook ongeveer uit hebben gezien, alleen staat het niet op de gevoelige plaat.

De wegrit. Eigenlijk vonden we het allemaal wel genoeg: het regende, de titel was al binnen, een trui kregen we toch niet, je kon niet eens een bak appels winnen, de ambulances reden af en aan (de start werd zelfs uitgesteld omdat er geen lege ambulance beschikbaar was om achter ons aan te rijden en de Eerste Hulp Afdeling van Malmedy lag al vol; lekkere positieve berichten voordat je uberhaupt ben vertrokken). Maar ondanks alle kwetsuren en tegenzin zijn alle aanwezige Veltec'ers van start gegaan. En zowaar; de zon brak door. Mijn enige positieve ervaring van de wegrit was dat ik de eerste 40km lekker op kop heb gereden tezamen met Edith en Esther (de 2 latere winnaressen in hun categorie, chapeau!) om de koers hard te maken. Na de tweede klim voelde ik dat winnen er niet in zat. Tenminste een jaar was ik niet in de Ardennen geweest, maar het gevoel kende ik nog; de Ardennen liggen mij niet. Korte steile klimmen vind ik helemaal niet leuk! Doe mij maar een Brennerpasje. Op de Col de Rosier kreeg ik kramp in beide benen en in combinatie met ook nog eens de gehele tweede ronde alleen te hebben gereden had ik de hoop op nog een keer podium opgegeven. Op de Stockeu werd ik ingehaald door een dame in mijn categorie. Het gaf me nog één keer een trap onder mijn kont. Op de kasseien strook in Stavelot legde ik haar er op. Dát ligt me dan weer wel! Dus nog een keer podium.

Mooi hoor een gouden en een bronzen medaille om een tegenVALLEND seizoen af te sluiten!
Filmpje: http://sport.be.msn.com/nl/video/player/index.html?videokey=a4a95aa24977662794d5fd2f99c74711

 

1 en 3!

De organisatie gaf ons toch nog een mooie herinnering!