Judith Visser

Energy Lab

2012-01-23T14:49:00.006+01:00

Bron: www.cycling.be

Energy Lab en het Wilier Veltec Team Granfondo slaan de handen in elkaar. De coaches van Energy Lab gaan de renners van het team dit jaar begeleiden naar topprestaties in de verschillende Gran Fondo's.

Het Wilier Veltec Team Granfondo bestaat in 2012 uit onze landgenoot Frederic Coopman en de Nederlanders Michel Snel, Bas Canoy, Kenny Nijssen en Judith Visser. Zij zullen ook dit jaar weer een druk programma afwerken en met de nodige ambities van start gaan in de belangrijkste Gran Fondo's.

Om hun doelen te helpen waarmaken zal Energy Lab het team officieel begeleiden op vlak van testing, fietspositionering en coaching. De coaches beschikken in hun trainingsbegeledingscentrum over de laatste nieuwe software om de vermogensmetingen via de Powertap tot in detail te analyseren en kunnen zo de trainingen dag na dag analyseren en bijsturen.

Zowel Energy Lab als het Wilier Veltec Team Granfondo zijn erg enthousiast over deze samenwerking. Frederic Coopman en Kenny Nijssen waren meteen onder de indruk van hun eerste kennismaking met Energy Lab.

Done & to do

2011-12-30T15:53:00.002+01:00

Eigenlijk zou ik nu een 'eindejaarsconference' moeten uiteenzetten, zo op de valreep van het jaar. Maar grappen maken over je eigen rampjaar? Laat ik dat maar niet doen.
2011 heeft mij niet gebracht wat ik er van had gedacht, na een voorspoedige winter en verhuizing. Het was met name tegenspoed; hetgeen iemand overkomt zodat zijn plannen mislukken.

De valpartijen hebben toch wel iets achtergelaten bij mij. Niet alleen in de vorm van fysieke littekens. Ik ga dus mijn kansen spreiden (lees: andere dingen doen die ook leuk zijn), tegelijkertijd meer risico nemen (lees: in meer wedstrijden starten) en werken aan mijn maatschappelijke carrière (lees: in opleiding tot Eerste Hulp verpleegkundige).

Done in 2011:
- 1 verhuizing
- 1 afscheid van het Noorden
- 1 wisseling van werkplek
- 1 sollicitatie
- 2 cyclo's
- 7 andere wedstrijden
- 3 podiumplekken
- 1 wereldkampioentrui
- 2 valpartijen
- 4 botbreuken
- 2 ziekenhuisopnames
- 1 operatie
- 2 herstelperiodes
- 1 huis te koop gezet
- 1 neefje gekregen
- 1 nieuwe sport ontdekt

To do in 2012:
- 2 trainingskampen
- aan de opleiding beginnen
- met de Mc Ladies succesvol worden
- kort eindigen in het Kempenpersklassement (1e editie voor vrouwen)
- starten in de Marmotte
- herstarten in de Otztaler
- trails lopen
- verhuizen naar een droomhuis?

'All life is an experiment. The more experiments you make, the better'.
(Ralph Waldo Emerson)

Trailrunning

2011-12-12T11:23:00.004+01:00

Wat? Trailrunning!
Ik heb weer wat moois ontdekt. Weer een van de vele mooie sporten die er om roept om beoefent te worden. Trail-runnen is het hardlopen in de natuur, waarbij geen enkel pad wordt gemeden en zelf een weg zoeken door de rimboe heel normaal is. Bij voorkeur een lange afstand over een heuvelachtig terrein. Want dan beleef je het pas echt!

Gisteren vanuit een nog slapend Valkenswaard vertrokken naar Nisramont, diep in de Ardennen, voor mijn eerste trail-run. Met een stel volslagen nog onbekende mannen en Anneleen in een auto gestapt, om kennis te maken met deze sport.

Vanuit Nisramont was door een daar woonachtende gids en liefhebber een trail van circa 25 kilometer uitgezet, waarvoor dank. Ik had mijzelf van te voren wijsgemaakt dat de afstand wel zou lukken, ook al loop ik sinds oktober maar 1x per week 10 kilometer. Echter, de conditie was wel in orde toch?! Maar de evaren runners hadden het al snel over afstanden die zij liepen waar ik stijl van achter over sloeg. Die mannen lopen gewoon wat wij fietsen!! Afstanden van 60 of zelfs 90 kilometer hadden sommigen al achter de kiezen. Respect. Lopen is leuk, heel leuk zelfs, maar zo ver? En zouden ze niet veel te hard lopen voor mij?

Maar het was GEWELDIG. Echt super gaaf. Nog nooit zo intens gesport en toch van de natuur genoten. Eens niet op asfalt kilometers maken tussen de uitlaatgassen en gevaarlijke mede-weggebruikers. Maar in volkomen stilte, met wegsprintende reeen, kilometers in een mistig, nat Ardennen bos maken. Geniaal.

Ik heb een nieuwe liefde ontdekt. Straks maar eens naar de outdoor shop in Valkenswaard, Scarabee, voor een stel échte trailschoenen.

Schoenen aan, rugzakje op en gaan!

Geen omgevallen boom houdt ons tegen.

Nog steiler dan de de muur van Huy of de Redoute!

Gaaf he?!

Foto's: trailrunshop.nl / trail-running.nl.

Doe dit, doe dat.

2011-11-02T15:22:00.001+01:00

Afgelopen weken heb ik veel diversiteit in mijn dagindeling gestopt.
Ik heb gelopen, gefietst, gecrosst, gefitnesst, gewandeld, geslapen, gegeten, gezond, gestapt, gewerkt, geshopt, gelachen, gebaald, gestrandjut, genietst, gesocialized, gepowerbeamd en ge-van-alles-wat.

Een weekeindje BikeMotion deed mij flink afzien en zweten op de virtual-trainer van Cyclops. Een geinig indoor-programma waarin je oa etappes van de Tour de France en willekeurig geuploade routes kan nafietsen op je eigen fiets gekoppeld aan een Powerbeam. Eenmaal warm gefietst (klaar in 1 minuut) koos ik niet voor de minste routes; de Gavia en de Mont Ventoux beiden bedwingen op 1 dag is bijzonder, helemaal als het de maand oktober is! Met een hartslag van 190 zat ik volle bak te zweten op de Veltec stand. Halfbakken fietsen ligt nu eenmaal niet in mijn aard en je wilt toch een beetje laten zien dat je kan fietsen. Met als gevolg dat je na een half uur helemaal kapot bent...

Een weekendje later ging ik gezellig met vriendinnen naar Ameland. Het eiland eerst braaf verkend per gehuurde fiets, alwaar we later de boel flink hebben opgeschrikt met onze luidruchtige aanwezigheid. Jammer dat ik er nu zo ver vanaf woon, ik vind de waddeneilanden echt super mooi om te verblijven.

En tot slot afgelopen weekend de klassieker Scherpenheuvel-Hapert voor de 2e keer gereden. Voor Dirk was het alweer zijn 8e deelname. Maar wel de zonnigste! Met een uurtje extra slapen is kwart over zes opstaan helemaal niet vroeg. Na een uurtje flink te hebben gebuffeld met een gemiddelde van bijna 30 km/uur off-road, deden we even een rustig herstelblokje. Maar ja, ik had nog over. Dus op het mulle zand schakelde ik een standje bij, waarna het een blokje SupraMax werd tot aan de finish. In totaal 93 km gecrosst in 3.5 uur. Te gek!

Vanaf 1 november ga ik er weer voor. Het schema is weer uit de kast gehaald. Met de inschrijving voor de Maratona 2012 alweer achter de rug, lijkt het volgende seizoen dichter bij dan je denkt...

Afzien op de Ventoux en de Gavia in oktober.

Uitwaaien op Ameland.

Actie!

2011-10-27T16:50:00.003+02:00

Beetje laat, maar besloten toch de foto's van de Ötztaler Radmaraton aan te kopen. Was onder de indruk van de collage op BikeMotion op de Veltec-stand. Dat wil ik ook!

Dus bij deze, bij gebrek aan schrijfstof; plaatjes kijken!
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Beklimming Kühtai.

Concentration.

Beklimming Kühtai.

Beklimming Timmelsjoch.

Eén van de laatste klimkilometers..

...en dan: afdalen!!

De R in de maand

2011-10-11T07:04:00.003+02:00

Oei! Al bijna een maand stilte op mijn blog....
De R is weer in de maand. De R van rust. En dus geen belevenissen die de moeite zijn om over te berichten. Maar, desalniettemin, tijd voor een update.

Heerlijk de maand oktober: gewoon van alles doen wat mag en niets moet. Lekker de fiets laten staan als het regent. Of een nieuwe-oude hobby uit de kast toveren: hardlopen! Ruim tien jaar heb ik fanatiek aan hardlopen, eigenlijk atletiek (dus ook speerwerpen en verspringen enzo), gedaan. Tot ik de fiets ontdekte en ik merkte dat de combinatie niet langer mogelijk was. Slechts eenmaal per jaar rende ik sindsdien een stukje; wanneer de 4 mijl van Groningen was. Maar om nu, overigens in hetzelfde weekend, vanuit het niets de (halve) marathon van Eindhoven te gaan lopen....

Rennen dus. Voordelen: klaar in een uurtje, geen vieze fiets, geringe valkans. Ideaal ter overbrugging naar de winter. Maar lopen is veel belastender voor de carrosserie dan zitten op een zadeltje. Al na slechts 4 keer te hebben hardgelopen was ik geblesseerd. En ja: ik had écht voorzichtig opgebouwd. Begonnen met 3 x 5 minuten, waarna in de volgende training zowel de interval als de totaalsom van het aaneengesloten rennen hoger werd. Een irritante pijn onder de enkel, daar waar de enkelbanden zich hechten aan het bot, dwong mij tot rust. Zelfs lopen op het werk ging moeizaam. Ai! Maar een week rust deed wonderen. Ondertussen loop ik 3 keer per week een half uur. Echt makkelijk gaat het niet, maar leuk is wel. Zeker omdat we vlakbij mooie natuurgebieden wonen, waar je je als een kind zo blij voelt. Helemaal in de warme nazomer laatst.

Nu het echt heRfst is geworden, staan ook de toertochtjes op de crosser weer op het program. De eerste hebben we afgelopen weekend afgewerkt. Super gaaf!

De R van rust, regelmaat, relativeren, rusteloos, rib, regen, relaxen en regenboogtrui!

1 (x2) en 3

2011-09-13T03:09:00.003+02:00

Het laatste wedstrijdweekend van het jaar was een feit. Nog twee keer knallen in de UWCT finale. Een nieuw speeltje van de UCI; een WK voor Amateurs en Masters. Net als in het 'echt', met een tijdrit en een wegrit, maar dan voor de Cancellara's en Cobo's in wording en de oudjes. Met alle respect; ik ben ingehaald door dames die mijn moeder konden zijn! Hen voordeel was dat ze vaak net zoveel jaren als kilo's meedroegen, waardoor ze uiteindelijk toch in het voordeel waren... Voor de zoveelste keer bedacht ik mij dat mijn lijf van 1.85 meter eigenlijk te lang is om echt mee te doen bergop.

De tijdrit op vrijdag was een heuse klimtijdrit; net zoveel kilometers bergop als vlak en de rest bergaf. Vooraf vond ik dit laatste een niet zo leuke gewaarwording, want de combinatie regen+dalen+Ardenner wegdek+tijdritfiets leek me geen combinatie om ongeschonden uit te komen. De beslissing om daadwerkelijk op de tijdritfiets te starten maakten Dirk en ik overigens pas een half uur voor mijn start. De kasseienstrook in het centrum van Stavelot bracht ons aan het twijfelen. Kun je daar wel over heen met een fiets die gemaakt is om hard mee te fietsen en zo min mogelijk te remmen? Toch bleek het de beste keus. Hetgeen wat voor vlak door moest gaan was liep vals plat naar beneden waardoor ik in de eerste kilometers al een snelheid van tegen de 60 per/uur ontwikkelde. De klimmetjes kon je allemaal liggend op het stuur bestijgen, waardoor je echt in het voordeel was met een ligstuur. Aangezien ik mijn enige-om-de-titel-meestrijdende-metgezellin inhaalde, was ik op dat moment al zeker van de titel. Met de rem er op gedaald zodat ik zeker weten heel zou blijven en de wegrit sowieso ook kon rijden. Missie geslaagd! Helaas geen rappe tijd door mijn voorzichtigheid, maar goed. Ondertussen weten we al dat ik goed kan vallen, ik kon niets meer winnen alleen maar verliezen door nog eens gestrekt te gaan. Dirk daarentegen nam alle risico's, hij daalde met 75 km/uur! Maar met resultaat; ook hij mocht de gouden medaille gaan halen! Als koppel dus het hoogste treetje gehaald, misschien wel uniek! Een truitje kregen we niet, toch het meest tastbare van een WK. Een verrassing voor ons beiden... maar dit werd zondag recht gezet.

Zo zal het er bij mij ook ongeveer uit hebben gezien, alleen staat het niet op de gevoelige plaat.

De wegrit. Eigenlijk vonden we het allemaal wel genoeg: het regende, de titel was al binnen, een trui kregen we toch niet, je kon niet eens een bak appels winnen, de ambulances reden af en aan (de start werd zelfs uitgesteld omdat er geen lege ambulance beschikbaar was om achter ons aan te rijden en de Eerste Hulp Afdeling van Malmedy lag al vol; lekkere positieve berichten voordat je uberhaupt ben vertrokken). Maar ondanks alle kwetsuren en tegenzin zijn alle aanwezige Veltec'ers van start gegaan. En zowaar; de zon brak door. Mijn enige positieve ervaring van de wegrit was dat ik de eerste 40km lekker op kop heb gereden tezamen met Edith en Esther (de 2 latere winnaressen in hun categorie, chapeau!) om de koers hard te maken. Na de tweede klim voelde ik dat winnen er niet in zat. Tenminste een jaar was ik niet in de Ardennen geweest, maar het gevoel kende ik nog; de Ardennen liggen mij niet. Korte steile klimmen vind ik helemaal niet leuk! Doe mij maar een Brennerpasje. Op de Col de Rosier kreeg ik kramp in beide benen en in combinatie met ook nog eens de gehele tweede ronde alleen te hebben gereden had ik de hoop op nog een keer podium opgegeven. Op de Stockeu werd ik ingehaald door een dame in mijn categorie. Het gaf me nog één keer een trap onder mijn kont. Op de kasseien strook in Stavelot legde ik haar er op. Dát ligt me dan weer wel! Dus nog een keer podium.

Mooi hoor een gouden en een bronzen medaille om een tegenVALLEND seizoen af te sluiten!
Filmpje: http://sport.be.msn.com/nl/video/player/index.html?videokey=a4a95aa24977662794d5fd2f99c74711

1 en 3!

De organisatie gaf ons toch nog een mooie herinnering!

NCK deel VI

2011-09-05T21:05:00.002+02:00

Mooi weer, een tijdritfiets, goede benen, een leuk ploeggie; wat wil een mens/wielrenner nog meer op het NCK tijdrijden??

Het was een perfect dagje om eens lekker te gaan beuken op het buitenblad. Bijna geen zuchtje wind en zomerse temperaturen. En natuurlijk geen hoogtemeter te bekennen! Een vrij fijne gewaarwording na de Otz.

Na de nipte tweede plek van vorig jaar (met een andere ploeg) had ik nog wat recht te zetten op het Nederlands Clubkampioenschap (NCK). Redelijkerwijs was een podiumplek onhaalbaar dit jaar. Vanwege mijn niet zo handige woonplaats tov de clubleden van de Noordelijke Wielervereniging Groningen, heb ik dit jaar geen enkele keer getraind op de ploegentijdrit. Dus; met het team wat gaat starten kop over kop gefietst/de volgorde van rijden bepaald/het parcours verkend/etc. Wel heb ik zelf minimaal één keer per week op de tijdritfiets getraind. Tuurlijk, het parcours kan ik dromen en met inmiddels al mijn 6e deelname aan het NCK lukt een ploegentijdrit fietsen heus wel zonder specifieke trainingen samen. Maar meedoen om de prijzen is wat anders.

Zonder een net zo specifiek doel als vorig jaar (winnen!) was ik afgereid naar Hoogezand, maar het ging verrassend goed! Helaas erg vroeg ploeggenoot nr 1. kwijtgeraakt. Maar ik heb gedaan waarvoor ik was gekomen: lang en hard op kop fietsen. Omdat met 3 van de 4 finishen genoeg is, moesten we bij elkaar blijven om uberhaupt in de uitslag te komen. Waar we dus best in slaagden! Een 6e plek was het resultaat.

Zeker omdat het ontzettend lekker weer was heb ik ontzettend van de dag genoten. Na een uurtje ben je alweer klaar! Ook al doen de benen net zo pijn als bijna 9 uur fietsen in het Otztal en knallen je longen uit je borstkast; afzien geeft een bevredigend gevoel! Tot volgend jaar.

Hard fietsen!! Foto: Jan Lenting.

Gedrieen in het Groningse land. Foto: Rudie Ottens.

Op en top en af

2011-08-31T03:34:00.002+02:00

Doel bereikt. Gefinished in de cyclo's der cyclo's.
Het was me d'r eentje!!

Sölden - Kühtai
Na de frisse start, merkte ik dat de afdaalangst (logischerwijs na de valpartijen opgelopen) nog niet verdwenen was. Het naar voren rijden in het afdalende peloton liet ik voor wat het was. De kop van het peloton hield ik in het oog, zodat het verschil maximaal een minuut zou zijn bij aanvang van de Kühtai. Hier heb ik de benen gespaard; geen meter staand geklommen en de wattages beperkt gehouden. Want ik vreesde voor wat nog komen ging.

Inssbruck - Brenner
Op de Brenner vervolgens heb ik niet geluisterd naar de adviezen die ik vooraf had gekregen. Die waren; 'houd je in. Je bent daar nog 'fris' dus flink doortrappen ligt voor de hand, maar je hebt je krachten nodig!' Toch niet gedaan... er wilde geen kerel rijden, waardoor ik toch maar besloot met de kop in de wind te gaan zitten. Toen ik een kwartier later achterom keek had ik een lint van minimaal 100 man achter me... dom!

Sterzing - Jaufenpass
Met een nog goed gevoel in de benen begon ik aan de Jaufenpass. Een paar klimminuten later voelde ik al dat de weg naar de finish nog lang was. Al veel te vroeg trapte ik waardeloze wattages. Te veel gedaan op de Brenner? Toch geen topconditie na val deel #2 opgedaan? Meevaller was dat ik ineens Der Jan aantrof. Omgeven met camera's en mensen als vliegen op de honing, was hij niet te missen. 'Ik pak hem', dacht ik nog. Maar hij schudde de parasieten af, ging op de trappers staan en danste naar boven. Dag Jan!

St. Leonhard - Timmelsjoch - Sölden
Met 5 uur en 50 minuten op de teller aan de voet van de slotklim, hoopte ik nog de gedroomde 8.30u te rijden. Ik rekende uit dat als ik over de klim 10 minuten langer deed dan bij de verkenning dit zeker haalbaar was. Maar, 10 minuten werden er 25 en de afdaling koste meer tijd dan ingeschat. Ik kon niet helemaal kapot meer gaan, alles er uit persen, omdat diepgaan gewoonweg niet meer lukte. Het is overleven. Meter voor meter afleggen en de kilometers aftellen. In de laatste tunnel op de Timmelsjoch voelde het al als een overwinning op mijzelf. Die Mautstelle pak ik op het buitenblad, dacht ik overmoedig. Met een vaart van boven de 90 km/uur (wow!) wordt je daar omhoog gezwiept. Toch nog terugschakelen, maar je gaat het halen!

De finish was een verlossing. Yihaa-hie-haa-hoo, ik heb het gehaald!! Euforisch deelde ik de gevoelens met de ploegenoten die al een tijdje binnen waren. Edith met de Siegerin-krans al om.

Desalniettemin:
- niet kunnen verrassen, maar wel een mooie tijd neergezet
- heelhuids de finish bereikt
- slechts 1 koe hoeven ontwijken (achtung!)
- een nieuw snelheidsrecord ontwikkeld
- Der Otz mogen ervaren
- het parcours verkend zodat ik....

... volgend jaar wieder da bei kann sein!

De massa staat klaar om te worden weggeschoten.

Concentratie in de klim.

94 km/uur!

54 minuten achter winnares Edith.

Wat een decor om in te mogen fietsen!

Volledige uitslag dames: http://services.datasport.com/2011/velo/oetztaler/RANG029-001.HTM

Letzten Tag

2011-08-27T09:48:00.006+02:00

In verband met regen en harde wind vandaag (morgen weer goed gelukkig) heb ik besloten een voorbeschouwing van de Ötz te schrijven, komt goed uit; es ist der letzten Tag für D-day!

Op dinsdag arriveren en op zondag pas 'koers', wat doe je in de tussentijd?
- gedeeltelijk het parcours verkennen
- losrijden
- losrijden
- losrijden in het kwadraat
- eten (te veel of te weinig?)
- slapen
- slapen
- slapen in het kwadraat (middagdutje)
- la Vuelta kijken
- bespreken of je beter rijst of pasta kunt eten
- een koffietje op het terras pakken
- Facebooken
- genieten van de zon
- met de gondel naar 3000 meter reizen
- vliegtuigen kijken (kijk! een vliegtuig!)
- herstelkousen vergelijken
- rondslenteren bij de commerciële tentjes
- genieten van onverwachte kookkunsten (broodpudding en Curry)

Vandaag dus de laatste dag voor Der Ötztaler Radmarathon. Feiten: 238 kilometer, 5500 hoogtemeters, 100 kilometer klimmen (Kühtai, Brenner, Jaufenpass, Timmelsjoch), maximaal stijgingspercentage 18 % (Kühtai), start en finish in Sölden.

Zou ik;
- positief kunnen verrassen?
- Jan Ullrich kunnen verslaan?
- finishen?
- overeind blijven?
- van verdere pech uitgesloten blijven?
- kunnen genieten?
- een onevenaarbaar gevoel aan de Ötz overhouden?
- zere poten hebben morgenmiddag?
Op dat laatste volmondig: ja!! De rest... afwachten!

Sölden in afwachting van de Ötz.

Opgepast voor koeien op de Kühtai!

Losrijden 'en groupe'.

Zonnen en relaxen op 3000 meter hoogte.

Dans Les Vosges

2011-08-16T10:16:00.001+02:00

Afgelopen weekenden heb ik onverwacht veel getraind in de Vogezen. Voorzien van pension in de Sportherberg verzorgd door teamgenoot Michel en zijn vrouw Anita, was het heerlijk vertoeven in dit voor mij vrij onbekend deel van Frankrijk. Een deel wat vanuit Valkenswaard 'slechts' 5 uur rijden is, waardoor het al snel aantrekkelijk trainingsgebied is. Met echte collen, danwel Ballonen. Met in ook die weekenden voorspelde regen en andere herfstachtige taferelen in Nederland was de keus snel gemaakt. Dan maar een stukkie toeren met de auto. Als er maar geklommen kan worden en het liefst in de zon! Uiteindelijk was het eerste weekend goed voor 8,5 uur en het tweede weekend voor maar liefst 10,5 uur fietsen. Flink wat kilometers ook gemaakt dus. Goed voor de Otz! Nu nog een weekje aftellen in Nederland en dan naar Oostenrijk. Daar waar ik een nieuwe uitdaging krijg voorgeschoteld; de Otztaler beleven en uitfietsen. Na afgelopen weekend in het wiel van Edith te hebben gefietst, danwel gelost te zijn, heb ik mijn doel bijgesteld naar maximaal een uur achter haar te finishen... eens zien wat waarheid wordt.

Met nat wegdek, maar de zon brak door! Door: Frederic Coopman.

Brabantse lucht

2011-08-02T13:08:00.007+02:00

Dat ik niet zoveel meer blog betekent niet dat ik geen bal meer uitvoer. Integendeel; ik train mij het leplazerus. Echter, trainen in Nederland (lees: vlak en bewolkt) is niet een dusdanige spannende en/of boeiende bezigheid in het leven van een Veltec-Team-Member dat ik daar regel na regel over vol schrijf. Daarbij is het ook nog eens zo dat ik sinds half juni in geen enkele competitie uit ben gekomen met als gevolg geen enkel resultaat waarover ik iets denderends kan schrijven.
Kon ik vorige jaar halverwege het seizoen een klinkende tussenbalans op maken (6 podiumplaatsen uit 11 deelnames), is de oogst nu meer dan schraal: in 4 gestart, in 2 gevallen en in 1 een podiumplek.
En ik hoopte nog wel zo dat de Brabantse lucht mij goed zou doen! De balans na een half jaar Valkenswaard heeft vooralsnog wat anders opgeleverd;
- 4 gebroken botten (klinkt verdacht)
- 2 ziekenhuisopnames
- 3 nieuwe stuurlinten
- 1 medaille
- een x aantal nieuwe trainingsrondjes
- een brommer van vlees en bloed
- en tot slot 1 kater (carnaval)

Verandering van spijs doet eten zegt men. In mijn geval eerder braken...
En overdrijven/aanstellen is ook een vak, aldus een ander Nederlands gezegde ;)
De Otzi komt er aan, een van de twee resterende doelen waar ik dit jaar nog ga proberen mijn gram te halen. Daar een goede tijd neerzetten kan veel goed maken. En ik weet ook wel dat niet alles voor niets is geweest, die uren op de fiets betalen zicht tzt wel eens uit. Maar een sporter heeft gewoon af en toe een 'kick' danwel 'trigger' nodig om tot prestaties te komen. Normaal gesproken haalde ik deze uit het rijden van criteriums, maar de zomer van 2011 zal criteriumloos blijven. Ik ga niet onnodig het 'gevaar' opzoeken. Dan maar buffelen in het wiel van mijn persoonlijke brommer, waarbij de hartslag soms ook tot maximaal wordt opgedreven. Ik doe mijn best!

De lucht klaart op.

De andere kant

2011-07-07T10:18:00.001+02:00

Anderhalve week na mijn terugkomst uit het ziekenhuis hadden Dirk en besloten wél af te reizen naar de Marmotte. Ten eerste omdat ik Dirk zijn eerste start in La Marmotte niet wilde afnemen en ten tweede omdat thuis de muren op me af kwamen. Nog eens weken achtereen thuis stilzitten kon ik gewoonweg niet aan. Ik moest op zoek gaan naar nieuwe hobby's om mijzelf te vermaken (breien, puzzelen, theezakjes vouwen?), maar dan nog leek een vertrek richting Zuid-Europa vele malen aantrekkelijker.

De reis er naar toe verliep verbazend gemakkelijk, in vergelijking met het debacle richting de Trois Ballons. De continue aanwezige hoofdpijn was mij al zo gewoon geworden dat ik daar niet echt last meer van had. Het reisdoel was het plaatsje Vaujany, een kilometer of 10 van Bourg d'Oisans. Met het team was daar een mooi vakantiehuisje geboekt aan het stuwmeer Verney. De paar dagen dat we daar verbleven heb ik vooral gevuld met lezen en slapen. Met als uitschieter een wandeling naar Col de Sabot. Als straf had ik dagenlang enorme spierpijn. Een fietser hoort niet te wandelen!!

Zaterdagochtend, 6 uur, de dag van de Marmotte. Vroeg opstaan hoort nu eenmaal bij een cyclo, ook als verzorger. Onze eerste verzorgingpost zou op de Col du Télégraphe zijn. Na de start zouden we tegengesteld het parcours oprijden, zodat we ruim op tijd daar konden zijn. Na eventjes in de zon te hebben gezeten kwam de eerste auto met licht- en geluidsignalen al langs stuiven, het signaal dat de eerste renners in aantocht waren. Jan en ik splitste ons op zodat iedereen minimaal 2 bidonnen kon aanpakken. Omdat ik door de spierpijn getergd niet zo goed mee kon rennen bij het aangeven van een bidon, was ik op een stukje heuvelop gaan staan. Vanuit daar had ik mooi uizicht over het aanstormende veld deelnemers. Michel bleek de eerste in een Veltec-truitje te zijn. Fietsend in een kopgroep van toen 4 man, stak hij nog even de tong naar mij uit (van vermoeidheid?!). Toch zag het er ogenschijnlijk makkelijk uit wat hij deed. Ik had hem nog nooit echt in actie gezien bergop fietsend, dus ik keek met verbazing naar de snelheid die er werd gereden. De snelheid van een winnaar naar later bleek.

De volgende Veltec'ers maakten hun opwachting. Bas, Frederic, Johan, Vincent-Edith-Dirk kwamen langs voor hun bidonnetje. Helaas bleek Edith op dit punt niet de snelste vrouw te zijn. Jan en ik stormden de auto weer in om naar de top van de Galibier te rijden voor een volgend verzorginspunt. Een voor een raapten we renners van achteren uit weer op. Edith had de achterstand op St. Jean inmiddels goedgemaakt en reed zelfs enkele tientallen-meters voor haar. Jan en ik zouden volgens afspraak in de afdaling van de Lautaret in de buurt blijven, zodat reservemateriaal voor het grijpen was. Door onze bevoorrechte positie werden wij live toeschouwers van het titanengevecht op de Alpe. Supermooi om te zien hoe Edith meter-voor-meter wegsloop bij St. Jean. Jan en ik schreeuwden haar en mikpunt Vincent voort uit alle macht! Helaas hebben wij de uiteindelijke zegegebaren van zowel Michel als Edith niet live gezien, maar toch zeker wat shots uit de weg die er aan vooraf ging.

Ik had vooraf tegen enkele ploeggenoten gezegd dat als ze er door heen zaten, ze maar aan mij moesten denken. Ik: gefrustreerd door de pech zit seizoen en het niet starten in de La Marmotte zou er alles voor over hebben gehad om daar ook te mogen afzien.

Ik moest maar genieten van het feit dat ik dit keer geen zere benen zou hebben (wat een utopie bleek).

Bovenop de Galibier. Fotograaf: Fons Moors.

Nieuws uit de ziekenboeg: ik ben herstellende, maar nog niet geheel klachtenvrij. Rustig fietsen behoort alweer tot de mogelijkheden gelukkig; het beste medicijn tegen verveling.

Il 'Val'cone

2011-06-23T17:27:00.001+02:00

Relaas van een valpartij deel #2 (slot).

In de Dikke van Dale staat pech als volgt gedefinieerd; pech de; m 1 tegenslag 2 mankement aan een voertuig. Tegenslag dus. Het vat zo ongeveer mijn jaar tot dusver samen, op sportief gebied gezien dan.

In de GF Eddy Merckx van afgelopen zaterdag wilde ik, na een goede herstel- en opbouwperiode na mijn eerste val, weer eens van me laten horen. Nou dat laatste heb ik gedaan, maar dan niet echt op de manier die ik van te voren in gedachte had. Amper 8 kilometer na het startschot, gegeven door Eddy himself, was de koers al gelopen...

Zelf kan ik mij helemaal niets van de crash herinneren. Mijn eerste herinnering is dat ik ontwaak in de ambulance en zelfs dat ritje kan ik mij niet helemaal meer voor de geest halen. In het ziekenhuis van Huy aangekomen, werd ik na een eerste check-up, door de CT-scan heen gestuurd. Deze gaf gelukkig als uitkomst dat er niets met mijn nek en/of hersenen aan de hand was. De nekkraag mocht dus af. Wel bleek ik 3 gebroken ribben te hebben met als gevolg een longkneuzing aan de linkerkant. Vanzelfsprekend was mijn hoofd ook niet ongeschonden uit de val gekomen; een hersenschudding bleek de diagnose.

De uren daarna waren er van in slaap vallen en weer ontwaken. De klap op mijn kop, opgevangen door mijn helm (compleet geruïneerd), deed zijn werk. De hereniging even later met een hevig geschrokken Dirk (notabene koersend in de kopgroep) was heftig. De arts besloot mij op te nemen op de afdeling Réanimation Chirurgie, wat na vertaling ICU Chirurgie betekende (Intensive Care Unit). Hier heb ik tot dinsdagavond mijn dagen doorgebracht. Niet aan het bed, maar in het bed dit keer. Mijn Frans is redelijk vind ik zelf, maar met een hersenschudding was het maar wat lastig te communiceren met de staf.

De voornaamste klachten waar ik nu mee thuis zit zijn wat duizeligheid, hoofdpijn en wat onvast ter been. Van de ribfracturen heb ik totaal geen last, niet gehad ook. Het wordt afwachten wanneer ik weer in actie kan komen.... De dag(en) van en na mijn val druppelden de steunberichten via allerlei kanalen binnen. Fijn om te weten dat er zoveel mensen meeleven. Ikzelf was vooral op zoek naar antwoorden, omdat ik helemaal niets meer weet van het voorval. Gelukkig zijn er andere deelnemers gestopt, die geen moment hebben geaarzeld en mij hebben geholpen. Deze mensen weten mij te vertellen hoe het heeft plaatsgevonden. Maar melden vooral dat het gewoon pech was.... Ik besef dat ik blij mag zijn dat ik het na kan vertellen.

In betere tijden.

Record

2011-06-14T14:22:00.006+02:00

Les Trois Ballons werd bijna een DNS in de uitslag voor mij.

Geplaagd door een keelontsteking werd ik daags voor de eerste cyclo van het jaar wakker. Nee he!! Zoveel mogelijk slikken (veel water, thijmdrank, thee met honing, zuigsnoepjes) werd het remedie om de pijn in de keel enigzins te verzachten. Met daarbij de toelaatbare dosering van 's werelds bekendste pijnstiller, waren de klachten enigzins acceptabel. Tot ik vrijdagmorgen nog een halve dag moest werken, eer Dirk en ik naar de Vogezen konden afreizen, en ik mij naarmate de dienst vorderde steeds miserabeler ging voelen. Vroeg naar huis, zodat ik nog een uurtje slaap kon vatten. Uiteindelijk werd de autoreis een hel, mede door de file die we hebben gehad (in Maastricht, Luik, Thionville, Metz én Nancy!), maar ook door de hoofd- en nekpijn die ik er nog eens bij cadeau kreeg. 'Zou ik wel kunnen starten?', ging het door mijn hoofd....

Gelukkig wel. Het ontbijt ging niet gemakkelijk door m'n kapotte keel, maar het ging. In het eerste gedeelte van de race merkte ik dat het fietsen goed ging. Even afwachten wat een klim (= raspende ademhaling) zou brengen. De Servance ging niet gemakkelijk, maar naarmate de kilometers telde ging ik beter fietsen. De d'Oderen en Bramont ging ik voor mijn gevoel zelfs makkelijker op dan vorig jaar. Op de Route American heb ik alleen even flink doorgetrokken, om zo bij een groepje te geraken. Ik wilde niet alleen over de Grand Ballon met het 'vlakke' stuk wat wachtte in de aanloop naar de Ballon d'Alsace. Laatsgenoemde kon ik ook nog behoorlijk op tempo blijven rijden. In een groepje met 6 man reed ik uiteindelijk kop-over-kop naar Champagny. Helaas had ik mijn laatste verzorging in kilometer 40 gehad, waardoor ik genoodzaakt was te stoppen in Champagny om mijn bidon te vullen. Het was kiezen tussen een lege bidon, maar in een groep naar de voet van de slotklim rijden, of met een volle bidon, maar alleen. Ik koos voor het laatste, waardoor ik erg veel tijd verloor op de 12 km tussen Champagny en de Planche. Waar ik vorig jaar nog in een sneltreinvaart dit stuk aflegde in het wiel van Oege, verloor ik nu veel tijd. Nog meer op de Plance zelf, waar ik stukker dan stuk ging. Ik was tot veel in staat daar (de berg eigenhandig plat gooien bijvoorbeeld), maar niet meer tot hard fietsen. Wat een kreng is die klim! Naderhand zag ik dat 'm met een gemiddelde cadans van 55 ben opgereden! Oeps.

Al met al resulteerde het in een tijd van 7.46 (inclusief 2 keer ruim een minuut wachten voor rood licht), tegenover 7.24 vorig jaar. Met inachtneming de keelontsteking en de opbouwfase waar ik mij nog in bevind allezins acceptabel. In 2012 kom ik terug om mijn snelste tijd te verbeteren!
Nu is het vooral een goede duurtraining geweest op weg naar de Marmotte en Maratona, overigens mijn langste duurrit in mijn hele wielerleven! Een record. Het DK weg wat ik aansluitend maandag nog zou rijden heb ik na verstandig overleg met mijzelf, overgeslagen. Nu herstellen en dan hopelijk knallen in de GF Eddy Merckx.

Op weg naar de start.

Op de flanken van de Ballon d'Alsace.

Een lachje kon er nog vanaf op La Planche.

Dáaag lappenmand!

2011-06-03T17:14:00.001+02:00

Na anderhalve maand van afwezigheid in competitie, maar aanwezigheid in een traject van revalidatie, stond ik van de week weer aan de start van een wedstrijd. Vooraf een wedstrijd die gepland stond in de week na de Trois Ballons, wat m'n kansen deed zakken, maar gelukkig voor mij verplaatst naar eind mei. Echter, tot ik viel half april en dit ineens akelig dichtbij leek. Maar niets bleek minder waar. Uiteraard nog niet terug in vorm, maar met een goede, heropgedane conditie stond ik aan de start van het DK tijdrijden. In mijn geval nog district Noord, aangezien ik bij de NWV Groningen lid ben gebleven.

Met een spliksplinternieuwe fiets (Cérvelo P2!!) mocht ik mij bewijzen dat ik het tijdrijden nog niet verleerd was. Met slechts één training op de tijdritfiets en uberhaupt 2 weken voorbereiding, had ik de ambitie in elk geval weer eens af te zien. Iets waar ik na een maand stilzitten écht naar uitkeek. Onvoorstelbaar, zou een leek zeggen. Of gek zelfs! Desalniettemin had ik de hoop podium te rijden, om op deze manier ook weer een startplek op het NK tijdrijden af te dwingen.

Hoop bleek waarheid. Op een afwisselend parcours van zowel asfalt als klinkertjes, klokte ik 25.24 over 17.4 kilometer. Wat genoeg bleek voor een derde plek! Yeah!

Het stuk ijzer in m'n schouder heeft z'n werk gedaan; de lappenmand is definitief vaarwel gezegd!

Aan het verkennen.

Aan het afzien (Fotograaf: Rudie Ottens)

Op het podium! (2. Larissa Drysdale 1. Janneke Ensing)

Back on the bike!

2011-05-15T17:32:00.003+02:00

Exact een maand na mijn crash, zit ik weer op de fiets. Eindelijk!
Zielsgelukkig heb ik mijn eerste uurtjes weggetrapt op de nieuwe Wilier. Vier weken heeft de Superleggera moeten wachten om in actie te mogen komen, maar het is zover. Pijnvrij kan ik mijn stuur vasthouden, wat natuurlijk een pré is. Ik heb nog een kleine maand om terug in vorm te geraken voor de Trois Ballons. Nu duimen voor goed weer, waarvan het tegoed de afgelopen maanden flink is opgeraakt. Maar ook regen deert me niet. Beter dan niets doen!

Hij is van stal.

Geluk heb ik nodig!

Rust(eloos)

2011-05-03T11:27:00.002+02:00

Wat doen wielrenners als ze niet kunnen fietsen??

Als je gewend bent een volledige onregelmatige werkweek te maken met daarnaast een trainingsweek van gemiddeld 12 uur, is stilzitten niet leuk. De drang om te bewegen wordt erger in geval van rust.

De afgelopen weken na mijn val heb ik gevuld met voornamelijk:
- dvd's kijken (Grey's Anatomy de serie helemaal herzien)
- internetten (ik zou er een muisarm van krijgen)
- twitteren (gelukkig een week voor de val een account aangemaakt)
- lezen (van A tot Z)
- mailbox opschonen (moest echt een keer)
- naar de brievenbus lopen en terug (duurt al snel 5 minuten)
- bellen en gebeld worden (even contact met de buitenwereld)
- schoonmaken (alles wat met 1 hand kan)
- koers kijken (goddank was het dé periode van de klassiekers)
- korstjes krabben (mag niet = dus leuk)
- muziek luisteren (favoriete radiozender nadien: ArrowClassicRock)
- slapen (kon ik al goed, maar nu nog beter)
- zonnen (eindelijk een beetje de wielerstreepjes weg kunnen branden)
- in slow-motion naar de supermarkt (met hele kleine beetjes per keer)
- het hele huwelijk van Kate & William kijken (shame)
- foto's kijken (hoeft het niet persee een regenachtige zondag voor te zijn)

Zaken waar normaalgesproken minder tijd voor is, maar nu tijdrovend en dus welkom zijn.
Ik heb me nog niet verveeld!

Relaas van een val

2011-04-20T10:22:00.002+02:00

Mijn eerste reactie was; doorgaan, finishen.

Wat is het toch met wielrenners, dat zij na een val hoe dan ook door willen fietsen? Eerst begreep ik het niet, maar nu ik het zelf ervaren heb, wel. Het is in de rush van adrenaline die vrij komt dat je geen pijn voelt, even, opstaat en je fiets pakt. Zonnebril pakken, helm rechtzetten. Bij het corrigeren van mijn kromgeslagen stuur merkte ik ineens dat mijn arm niet meewerkte en mijn hand hevig bloedde. Ik zag mezelf langs de kant van de weg staan, zoals ik vele coureurs heb zien staan bij het volgen van de koers. Iets voorover gebogen, afhangende schouders, de ene hand ondersteunt de pols van de andere arm, kapotte helm (godzijdank die en niet mijn schedel), kapotte broek en shirt, schaafwonden aan alle uitsteeksels; de gevallen renner die niet verder kan. Ineens kwam het besef. Gebroken sleutelbeen....

Ik riep eerst dat dit helemaal niet kon voor mijn werk, weer iemand in de ziektewet, een ramp voor het werkrooster. De volgende waar ik om riep was m'n moeder... De pijn drong door. De medische dienst zet je in een auto en doet haar werk. Mijn werk.

Een foto bevestigde mijn vermoedens. Kapot. Einde voorjaar. Getraind met -6 voor niets. In een stomme koers onderuit gaan, als voorbereiding op het echte werk. Waarom wilde ik hier ook alweer starten? Ik wilde mij meten met het nationale veld, na een winter hard trainen. De cyclo's laten nog zo lang op zich wachten (nu enigzins een voordeel), dat ik ergens de noeste trainingsarbeid er uit wilde rammen. Mijzelf bewijzen dat de conditie goed is, top.

Buiten het feit om dat ik de wedstrijd niet 'reglementair' heb beëindigd, werd ik toch uitgeroepen tot meest strijdlustigste renster. Ik was namelijk 5 kilometer na de start gedemarreerd, om vervolgens 10 kilometer later een vluchtgenoot te krijgen, waarmee ik in totaal bijna 40 kilometer weg ben geweest. Daarbij pakte ik ook nog eens de eerste premie- en kasseiensprint. Naja, sprint, ik reed er als eerste overheen. Helaas was de VAM-berg, driemaal opgenomen in het parcours, de scherprechter en later decor van bovenstaande. Ik hoefde alleen nog maar uit te rijden... 10 kilometer voor de finish kwam een einde aan de eerste koers van het jaar.

Nu, 5 dagen later, is er al meer duidelijkheid. Nadat ondertussen meerdere heren en dames van de Geneeskunde de breuk hebben beoordeeld, is besloten tot een operatie. Deze staat na de Paasdagen op het programma.

Laat het nu net heerlijk fietsweer zijn.....

Op de eerste kasseistrook.
Foto: Rudie Ottens.

Col du VAM.

Clavicula # links

2011-04-17T10:13:00.002+02:00

Risico van het vak, oftewel; ze zeggen dat het er bij hoort...

Ven-toetje

2011-03-28T13:48:00.005+02:00

Zeven dagen en 750 kilometer, 25 uur en duizenden hoogtemeters fietsend verder, zit de Ventoux trainingsweek er weer op.

De eerste dag bracht een kennismaking met een windkracht 6 van de Mistral-wind die het dal van de Ventoux flink kan teisteren. Als dat maar niet de hele week zo zou blijven... Nee!
Het was afgelopen week gemiddeld 17 graden, met een uitschieter tot 23 graden, maar bovenal zonnig!
De helm ligt ondertussen in de kast, maar staat nog afgetekend in mijn nek, zo lekker ben ik bijgekleurd.

Hoogtepunt van de week was onbetwist de beklimming naar Col du Mont-Ventoux. Officieel nog Fermé, maar een slagboom houdt geen fietser tegen wanneer de wegen wél sneeuwvrij zijn. Aansluitend op de klimtijdrit na Chalet Reynard besloten 4 van ons nog door te fietsen. En het was magnifique! Super gaaf om te fietsen op een col waar je normaalgesproken alleen zomers komt, in de ziedende hitte, maar nu met metershoge sneeuw. Neem daarbij dat er geen autoverkeer mogelijk was door de gesloten slagboom, waardoor het een waar fiets-walhalla was. Omdat het een hele heldere dag was, konden we zelfs in de verte de Alpen waarnemen. De afdaling was wat frisjes, maar deed niet af aan deze unieke beleving.

Het was weer een gave week, superlatieven schieten te kort. Frisse moed voor het seizoen is opgedaan, naast een portie zelfvertrouwen dat ik weer sterker ben geworden (ook al werd ik er aan alle kanten flink afgereden tussen de 'kerels'). Wellicht laat de eerste cyclo nog even op zich wachten (indien Velofest definitief niet doorgaat, is Les Trois Ballons in juni pas de eerste), maar tot die tijd heb ik 'schwung' genoeg om door te trainen, dankzij deze heerlijke week.

Voorjaar in de Ventoux

Op naar de top

Voor een muur van sneeuw

Arrivée

Team

Resultaat van een weekje fietsen...

Carnaval

2011-03-11T14:37:00.001+01:00

Als volwaardig Brabander moest ik er vorig weekend aan geloven: carnaval. De officiele omschrijving luidt: 'een van oorsprong katholiek feest, dat ook heidense wortels heeft en gevierd wordt in de drie dagen voorafgaand aan Aswoensdag'. Na mijn beleving van vorige week is het gewoon een sein voor het toegestaan verkleed gaan en gek doen tot ge er bij neervalt! Daarbij heb je al een carnavalshit als je drie debiele zinnen achter elkaar zet!

Als voormalig Groninger ben ik hier toch wat te nuchter voor denk ik. Ik houd best van een feestje, maar 5 dagen...! Desalniettemin hadden wij een gedeelte van mijn familie + aanhang uitgenodigd bij ons thuis, om dit oer-Brabantse feestje te vieren in Valkenswaard. Ik moest toch eens van dichtbij meemaken, nu ik hier woon kon ik er moeilijk om heen. Mijn collega's hadden mij zelfs vrijgeroosterd, wat ik niet had verwacht (de roosteraar had zich vergist in de datum van het carnavalsweekend...). Ik dacht dat zij van de situatie gebruik hadden gemaakt, 'die Groninger laten we gewoon werken, die weet toch niet wat carnaval is'. Toch niet!

Zaterdagmiddag tijdens de training was mijn eerste ontmoeting met een heuse optocht. In Maarheze kwamen we midden tussen te wagens terrecht. Gelukkig was het nog niet officieel begonnen, waardoor we er gewoon tussendoor konden laveren. En ik keek mijn ogen uit! Hier was wel werk van gemaakt, iedereen verkleed en op alle wagens was muziek met een lekkere beat te horen.

Natuurlijk was het 's avonds pas echt feest. De dag ervoor had ik al een halve dag gespendeerd met het zoeken naar een leuk outfit. Het werd een aardbei. Ach ja, je moet toch wat. Als wielrenner gaan was ook nog door mij heen geschoten, maar ik vond het ook wel eens fijn geen broek met een zeem aan te hebben... Iedereen had er werk van gemaakt, waardoor we in vol oornaat met de nodige versnaperingen achter te kiezen met vol vertrouwen de kroeg in gingen. Wij waren er klaar voor! Echter de Brabanders waren al helemaal uitgeblust leek het wel. Dat krijg je als je al in november met die 'onzin' begint. Met natuurlijk een bere-conditie stonden wij te hossen, terwijl de overige feestgangers maar wat tegen een tafel of muur hingen. Dus dat was carnaval! Rond 2 uur vond iedereen het gelukkig genoeg en na nog even als afvalbak verkleed te zijn geweest gingen we lekker naar huis.

Zondag was de dag van de optocht in Valkenswaard. Buiten dat de speaker niet bepaald het zonnetje in huis was en de optocht gigantisch tegenviel (zatte mannen met veren op hun hoofd/lege carnavalswagens/muziek die het niet deed/veel te grote gaten tussen de wagens) vertrokken we al na een minuut of 10 naar huis. Einde carnaval voor mij!

Enkele dagen daarna was het nog steeds glas ontwijken op het fietspad, één van de nadelen van carnaval...

Boer, Cowboy, Schone Slaapster, Egyptenaar en Aardbei.

Ich bin dabei!

2011-03-04T18:35:00.002+01:00

Vandaag viel er een spreekwoordelijke mail in mijn inbox:

Hello Judith !
Your dream can come true on 28 August 2011. You were drawn by the lot for a starting place in this unique cycling highlight! Simply pay your entry fee until 25 March and you will take part for sure in the outstanding 2011 Ötztaler Cycling Marathon.

'Drawn by the lot' dus. Hard trainen geeft niet altijd zekerheid van deelname. Vorig jaar zou ik ook mogen starten, ook ingeloot, maar helaas waren mijn vrije dagen op. Dit gebeurt niet weer! 2011 ben ik er bij, in één van de meest majestueuze cyclo's ter wereld.

Feiten:
Startplaats - Sölden (Oostenrijk)
Afstand - 238 kilometer
Langste klim - Timmelsjoch 27.8 kilometer
Steilste stijgingspercentage - 18%
Hoogtemeters - 5500

Het is nog ver weg, maar wel één om naar uit te kijken. Doel zal in eerste instantie zijn zo hard mogelijk uit rijden. Geen idee hoe ik een klim op rij met 180 kilometer in de benen... Het doet vast pijn.... Maar gelukkig wacht er na elke klim een gelukzalige afdaling. Eentje waarin ik mijn snelheidsrecord wellicht ga verbreken.
Je schijnt er 100 + te kunnen! Yeah!

Hoogteprofiel

Seizoensaftrap

2011-02-24T16:38:00.004+01:00

Afgelopen weekend had Veltec met de eerste Granfondo-dag sinds de oprichting van het team een primeur binnen het cyclowereldje. It's all about the team. Gezamenlijk sterk aan de start staan in een willekeurige cyclo straalt eendracht en power uit. Deze bijeenkomst moet daar aan bijdragen.

De ochtend bracht een introductie van de nieuwe teamkleding, een kalender voor het komende jaar, een voorpoefje van de Cento Uno en wat logistiek gebabbel. Maar er werd ook gefietst. Door mijn nieuwe trainingsgebied reden we gezamenlijk een leuke lus van bijna 100 kilometer. Waarbij er af en toe hard gesnokt werd. Waar ik gretig aan mee deed! Zelfs de lunch was in Veltec kleuren; rode saus met groene groenten over de witte spaghetti!

Al met al een leuke dag. Fijn je teamgenoten (de een nog afgetrainder dan de ander) weer eens te zien, bij te praten, plannen te maken en ambities uit te spreken.

De rest van mijn seizoen naast de cyclo's krijgt ook steeds meer vorm. Het duurt echter nog wel even voor ik mijn eerste rugnummer van het jaar mag opspelden. Bij het volgen van koersen als Quatar en Oman krijg ik zoveel zin zelf te koersen! Met de een na de andere kennis die vertrekt naar warmere oorden moet ik het nog doen met kou en mist. Maar ja, dat weer kun je ook hebben hoog in de Europese bergen, houd ik mijzelf maar voor....

Nee, ik wijs niets aan, ik wijs op mogelijk gevaar!
Foto: de Kameel

Il Falcone

2011-02-07T19:46:00.002+01:00

Met dank aan de man achter Cyclobenelux.com, heb ik sinds kort een bijnaam binnen de cyclowereld:

http://cyclobenelux.com/nieuws/de-drie-wilier-veltec-dames-%e2%80%98zwarte-band%e2%80%99-%e2%80%98the-globetrotter%e2%80%99-en-%e2%80%98il-falcone%e2%80%99

Nu hopen dat ik de verwachtingen kan gaan waarmaken. Pas eind maart ga ik weer lekker 'omlaag vliegen', wanneer Veltec team Granfondo de Ventoux-streek weer opzoekt... tot die tijd: laagvliegen!

Op verkenning

2011-01-28T14:55:00.018+01:00

Een nieuwe woonplaats brengt het 'probleem' met zich mee dat er nieuwe trainingsrondjes verkend moeten worden. Probleem tussen aanhalingstekens, want het is zeker ook plezierig nieuwe wegen te verkennen. Wielrennen kan namelijk best geestdodend zijn; zo wordt ik weer even opgefrist. Met het risico dat ik nu vaak genoeg totaal ontheemd in Belgie beland (een land waar de bewegwijzering voor fietsers slecht is heb ik ondervonden), of ineens op een stuk onverharde weg fiets. Omkeren!

Zo was het van de week noordoostenwind. In Groningen deed ik dan gewoon een rondje Eemshaven. Overigens een van mn saaiste rondjes, maar ja je moet wat... Ik wil nu eenmaal eerst met wind tegen fietsen en het laatste gedeelte van de training van de wind af. Nu ben ik echter genoodzaakt, zonder gids, een nieuwe route te ontdekken. Na bestudering van de kaart, besloot ik richting Nijmegen te gaan. Richting want helemaal tot aan daar, zou te ver zijn. Via Dommelen trok ik richting Eindhoven. Om daar door heen te komen deed ik al met al een uur over, vanwege de vele stoplichten... Eenmaal de stad uit, wachtte mij vanaf Son een prachtige weg tot aan Sint-Oedenrode. Aldaar begon ik de bordjes Helmond te volgen. Na een flinke bierlucht bij Lieshout te hebben getrotseerd, presenteerde Eindhoven zich alweer op de borden. Daar aangekomen was het laatste stukje naar huis zelfs al bekend voor mij. Al met al mijzelf 3,5 uur beziggehouden. Met maar 2 keer keren!

In Groningen deed ik met noorderwind een rondje Pieterburen, verder kan niet, dan wachtte de Waddenzee. Nu zal dat een rondje 's Hertogenbosch worden, al moet je dan wel weer eerst heel Eindhoven door. Met noordwestenwind deed ik een rondje Lauwersoog (waar ken ik die toch van?!) en met pal westenwind een rondje Drachten. Nu zal dat richting Tilburg gaan, al heb ik bij deze windrichting al een leuk rondje ontdekt. Blijft over een rondje Belgie, wat voorheen een rondje Assen was, wanneer het zuidenwind is. Belgie zal echter heel wat meer gekeer en gezoek met zich meebrengen. Tot slot zal het met oostenwind een rondje Venlo worden, toch andere koek dan Bellingwolde! Het helpt om af en toe met streekgenoten mee te gaan fietsen, die kennen leuke wegen en brengen je op goede ideeen. Bovendien is er hier sprake van zogeheten fietsknooppunten. Duidelijke aangegeven routes op borden langs de fietspaden, die verschillende wegen met elkaar verbinden. Met zo nu een dan een knooppuntenoverzicht-bord.

Met de bidonnen gevuld, de bandjes op spanning, muziekje in de oren, nieuwe uitzichten en dorpen onderweg en een lekker weertje is zoeken naar nieuwe wegen helemaal geen straf!

Fietsen met een fluitje

2011-01-17T21:46:00.000+01:00

Nu ik in het Zuiden des lands woon, maak ik kennis met nieuwe wielergewoontes. Zo reden Dirk en ik afgelopen zaterdag temidden van een flink peloton Belgen onze rondjes nabij Postel. Postel is een gehucht tegen de Nederlandse grens aan, ongeveer een uurtje fietsen vanaf mijn nieuwe woonplaats. Wie had dat ooit gedacht, dat ik mijn voorjaars (?) ritjes nog eens zou fietsen over de grens? In plaats van in de Ommelanden van Grunn!

Waar je ook komt in Belgie, er is altijd wel een groep wielrenners actief die gedurende een aantal uren hun rondjes rijden. Iedereen mag aansluiten; met of zonder helm, soignee of niet, als de fiets maar 2 wielen heeft en meer dan 20 versnellingen. Op eigen risico weliswaar, maar het is het risico wel waard. Niet alleen of zij aan zij getwee de uren maken, maar lekker op een lage hartslag in een peloton rondpeddelen. Het aantal 'renners' liep zaterdag tegen de 150!! Om enigzins orde in de groep te houden, rijd er 1 man rond met een fluitje tussen zijn lippen. Wanneer deze man fluit moeten de renners op kop afstaan en mag een nieuw duo de snelheid bepalen. Wie of wat deze man stuurt is mij onbekend, maar hij zal wel uit de Belgische wielerschool komen! Ik vind het een grappig fenomeen.

Zondag was het de beurt aan de Achelse Kluis, voor de Brabanders rondom Eindhoven ook een begrip. Wederom kun je hier in een flinke groep meerijden.

Dat ken ik toch niet van het Noorden! Dat man, vrouw, nieuweling of prof in hetzelfde peloton (overigens zonder de bedoeling een ander er af te rijden) fijn samen trainen.

Nieuw jaar

2011-01-02T22:13:00.005+01:00

Alle lezers de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar!!

Goede voornemens horen bij een nieuw jaar, maar ik spreek liever over goede kansen.
Zo krijg ik in 2011 de kans;
- een plekje te stijgen op het podium in de Trois Ballons?
- weer eens het NK wegwielrennen te rijden?
- nogmaals te starten in het NK tijdrijden?
- mij te bewijzen in de Marmotte?
- om de tijd in de Dolomieten-marathon te verbeteren?
- voor het eerst te starten in de cyclo der cyclo's (= de Otzaler)?

Veltec maakt in elk geval het kader om de kansen heen mogelijk! Waardoor ik ze alleen nog maar hoef na te komen....

Komend jaar wordt ook een jaar met hopelijk wat meer rust, met als logisch gevolg hopelijk ook meer uitgerust op de fiets te zitten. Oftewel minder kilometers in de auto en meer kilometers op de fiets. Het reizen op en neer naar het Zuiden zit er met een week of twee op. Kan niet wachten! Met betrekking tot mijn werk is het een beetje een dubbel gevoel; daarvoor had ik niet weg gehoeven. Ik heb het hier naar mijn zin. Maar wie weet wat een nieuwe werkplek te bieden heeft?!

In elk geval kijk ik er naar uit Brabantse te worden. Alhoewel, dat wordt je niet, dat ben je. Geboren ben ik er niet, maar een vaste woonplaats heb ik ook maar maximaal acht jaar gehad. Verhuizen is mij redelijk gewoon geworden; de komende verhuizing wordt nummer 11 in mijn leven!

Hoe train ik in de winter?

2010-12-27T23:06:00.002+01:00

Met sneeuw en de daarbij behorende gladheid en spoorvorming door aanvriezing van oude sneeuwresten (het zal andere wielrenners bekend voorkomen) is het zoeken naar het juiste paadje. Letterlijk en figuurlijk. Want de laatste weken is mijn schema een variatie van fietsen op de crosser, krachttraining en interval op de PowerBeam. Wat doe ik met dit weer om toch goed beslagen ten tonele te verschijnen als het voorjaar zich aankondigt straks? De crossfiets is een uitstekend traininsgsmiddel bij een sneeuw tot een centimeter of 30, zo ervaarde ik op de Leenderheide. Weliswaar op een ondergesneeuwde asfaltweg, want de bospaden vermijd ik, gezien je daar totaal geen zicht hebt op obstakels en ik liever zonder breuken de winter doorkom. Crossen in verse sneeuw is loodzwaar, zou graag eens een training doen met de PowerTap zodat ik zien welke vermogens ik trap. Twintig kilometer per uur is hard zat en zorgt al voor een beslagen bril en een nat zweethemd. Bij het zoeken naar het goede spoor, wordt gelijk de core-stability in praktijk gebracht. Het enige, grote nadeel is dat de échte lange duur niet lukt, simpelweg omdat het water in je bidon bevriest na een uurtje in de vrieskou....Bovendien is goed kleden een must! Het volgende onderdeel, krachttraining, kan gelukkig zelfs bij een meter sneeuw! Gelukkig vind ik het heerlijk om aan de gewichten te hangen. De sportschool waar ik mijn trainingen afwerk is niet de nieuwste, maar je kunt er prima trainen. Je wordt er tenminste met rust gelaten en kan gewoon lekker je eigen schema volgen zonder dat er een jong ventje je vertelt hoe het moet. Al kijken de meesten wel vreemd naar de witte strepen op mijn bovenbenen.... 'doe je aan fietsen?' vraagt af en toe een te breed geschouderde vent. Ja! Tot slot de intervaltraining. Laats heb ik mijn leven gewaagd door dit in het donker op de crosser te doen op een fietspad wat te vergelijken was met een ijsbaan. Bij elke lantaarnpaal kon ik even kijken hoe ver de minuten waren weggetikt, want tussendoor kijken was en onmogelijk door het gebrek aan licht, maar ook doordat ik mij volledig moest focussen op de weg. Ik heb met een ei in mijn broek gereden, zouden onze Zuiderburen zeggen! Met 35 km/uur over een ijsbaan fietsen zonder 'Rhino's' is levensgevaarlijk. Tijd voor dooi.....

Overpeinzingen

2010-11-25T15:14:00.005+01:00

De winter is een periode van overpeinzingen.

Niet alleen op fietsgebied. Waarbij trainingsschema's worden geevalueerd, actiefoto's nog eens worden bekeken en hoogte- en dieptepunten de revue passeren. Je hebt er immers de tijd voor gedurende de solo duurtrainingen in beestachtig weer of eenzaam op de roller terwijl het zweet riviertjes vormt. Tijdens die uren denk ik na over mijn carriereplannen, toekomstplannen en -mogelijkheden en persoonlijke verlangens. Een favoriet van mij van de laatstgenoemde is een 'try-before-you-die' -lijst maken; oftwel wat wil ik gedaan hebben vóór ik het niet meer kan? Zo staat ondertussen 'een cyclo winnen' er op, maar ook 'bungee-jumpen' en 'gelukkig zijn' en 'een marathon lopen' er op. Behoorlijk divers dus. En.... de lijst moet dus ooit volbracht worden, niet binnen een jaar of een ander tijdsbestek.

Ook de afgelopen periode heb ik flink nagedacht, maar uiteindelijk ook knopen doorgehakt. Na bijna een jaar reizen van Groningen naar Brabant, ga ik mij vanaf half januari in het zuiden vestigen. Op fietsgebied een walhalla in vergelijking met het vlakke hoge noorden: Maastricht is straks maar een uur rijden! Een nieuwe baan was in mum van tijd gefixt, waardoor plannen snel werkelijkheid werden. Er gaat niets boven Groningen, maar wel eronder!

De dubbel

2010-11-05T08:18:00.002+01:00

Onder stimulans van GF2 ploeggenoot Joke Rosier had ik toegzegd mee te doen aan de Winter Triathlon in Assen. Samen met Els zouden we meedoen aan de het onderdeel 'estafette'. Wat inhield dat Joke moest hardlopen (10km), ik fietsen (50km) en Els schaatsen (20km), in die volgorde.
Gezien ik mij nog steeds in de rustmodus bevond en ook nog eens flink verkouden was geworden stond ik niet echt te trappelen om eind oktober 50 km te gaan tijdrijden. Ik had namelijk besloten op de tijdritfiets te starten, om zo al enige tijdwinst te pakken. Maar 50 km tijdrijden in een decor van regen en vallende bladeren en een kop vol snot is helemaal niet leuk!! Desalniettemin werden we, mede door Joke haar sterke looptijd en Els haar boven-gemiddeld-schaatstalent, 1e bij de damesteams (van de 3!). Bij de mixklasse zouden we netjes 3e zijn geworden, met op de eerste 2 plaatsen teams met 2 mannen er in.
De volledige uitslag van de estafette is hier te vinden.

Team Veltec bij de Wintertriathlon in Assen.

Met enigzins zware benen reed ik die middag weer naar het Zuiden, met de auto uiteraard! Alwaar na een korte nacht, maar toch wat langer door de verschuiving van de zomertijd naar wintertijd, de mtb-classic Scherpenheuvel-Hapert wachtte. Wederom door stimulans van een ander had ik mij ingeschreven hiervoor, het blijft tenslotte oktober! Maar dit was prachtig en echt de moeite waard! Vanuit het Belgische Scherpenheuvel zijn Dirk en ik over bijna 92 km door modder, zand, bagger, bos en kleine stukjes asfalt gereden naar Hapert in Nederland. Na een kilometer of 60 had ik wel zoiets van 'als de finish nu komt vind ik het ook niet erg', maar gelukkig had ik dat gevoel maar een kilometer of 5. Goede verzorgingposten en en de echte crossomstandigheden (door de zware regenval van de afgelopen week), zorgde voor een memorabele tocht. Onherkenbaar (het witte Veltec shirt was zwart) kregen we de medaille omgehangen die er voor elke deelnemer was. Na een enorme poetsbeurt van zowel fiets als lichaam, kon er genoten worden van de zondagmiddag!

Vies hè??

Crossen!

2010-10-17T22:58:00.004+02:00

Feitelijk zou ik in de maand oktober rust moeten houden, zowel fysiek als mentaal.
Om te ontladen van afgelopen seizoen en tegelijkertijd weer op te laden voor het komende seizoen.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan!
Met het prachtige weer van afgelopen weken ben ik nog vaak genoeg lekker gaan fietsen (voor zover de spierpijn van het hardlopen dat afgelopen week toeliet....ai jai jai!).
Niet trainen, maar toeren; handjes op het stuur en genieten van de omgeving in plaats van om de seconde de PowerTap te bestuderen.

Zo ook dit weekend. Niet op de wegfiets, maar voor het eerst dit jaar weer op de crosser. Gezien de strenge winter van afgelopen jaar ben ik daar destijds minder dan gewenst aan toe gekomen. Terwijl ik voorgaande jaren nog serieus trainde op de veldrijfiets en zelfs SuperPrestiges en NK's heb gereden op nationaal niveau. Ik besef ook dat een cyclo-, tijdrit en crossprogramma te veel van het goede is en de rustige winter zijn vruchten heeft afgeworpen dit jaar. Maar zoals ik al zei; zolang het nog mooi weer is geniet ik op de fiets. Of dit nu een weg- of veldrijfiets is! Toch is even lekker door de bossen en bijbehorend bagger te fietsen heerlijk na een zomer voor asfalt!

4 mijl

2010-10-11T13:13:00.002+02:00

De tiende van de tiende van de tiende, liep ik de 4 mijl.

Al vroeg in het jaar had ik mij ingeschreven via mijn werk om mee te doen met hét hardloopevenement van Groningen. Hardlopen is allang mijn sport niet meer, maar de liefde ervoor is nog niet verloren. Gezien de gunstige datum van dit evement, na het wielerseizoen, probeer ik er altijd nog vol voor te gaan. Puur op conditie, want zoals gezegd loop ik niet meer. Ik zou wel willen, maar ik krijg er gewoonweg te veel spierpijn van, wat weer ten koste gaat van de fietstrainingen. Vandaar.

Vorig jaar deed ik ook mee met een team van mijn afdeling. Toen werd ik nipt tweede binnen dit team. Mede door de eveneens tweede plaats van vorig weekend, was mijn doel dit jaar eerste worden en mijn tijd verbeteren.
Ik kan niet gewoon mee doen om de gezelligheid, het competitiebeest in mij komt los zodra ik iets moet doen waarbij een stopwatch meeloopt!

En ditmaal lukte het wel om te winnen! In een tijd van 28.17 finishte ik na vertrek uit Haren in het hartje van de stad Groningen. In een geweldige ambiance. Het lijkt wel alsof de hele stad of meeloopt of langs de kant staat aan te moedigen.

Natuurlijk moest ik deze inspanning met enorm veel spierpijn bekopen. Al tijdens het hardlopen voelde ik dat dit wel een eens pijnlijk weekje kon worden....

Recreanten op weg van Haren naar Groningen.

Nèt niet

2010-10-03T13:00:00.009+02:00

Geen titel. Geen trui. Geen goud. Verloren. Met het kleinst mogelijk verschil.

Het was wel erg bitter toen we vernamen dat we met 0,7 seconden, oftewel 7 tienden, naar de tweede plek waren verwezen op het NCK. Verwaarloosbaar! Elk detail gedurende de rit ging door onze hoofden. Waar hadden we het laten liggen?? We konden wel 100 opties verzinnen; één keer net wat harder aanzetten, een bocht wat strakker aansturen, een overname soepeler laten verlopen, op de finishstreep uit het zadel komen.... Zo ja, dan hadden wel die zo gewilde gouden plak gehad. Tegelijkertijd realiseerden wij ons dat als we hadden gewonnen met dit zelfde verschil, de race wél perfect was geweest. De winnaars, WV Noord Holland, hadden ook vast ergens tijd laten liggen.

Het CSG-damesteam, bestaande uit Suzanne, Nynke, Els en ik, hadden er in elk geval alles aan gedaan om in onze eigen provincie Nederlands Kampioen voor Clubs op de ploegentijdrit te worden. Wekenlang is getraind op de tijdrit. Individueel, in duo's, maar vooral sámen. Soms moest ik me echt naar mijn fiets slepen om weer op te stappen. Het seizoen duurde al zo lang. Precies 5 maand geleden was immer de aftrap van het seizoen in de vorm van de Fiets Challenge (waar ik wrang genoeg ook een tweede plaats haalde). Ik dacht al over mijn piek heen te zijn en was mentaal ook fietsmoe. Maar met de trui in het achterhoofd, bleef ik trainen. Om nog één keer te pieken dit seizoen. Het parcours kenden we ondertussen op ons duimpje en de overnames verliepen als vanzelfsprekend. Niets kon ons nog van de titel afhouden. Dachten we. Ook op de dag zelf was de voorbereiding tot in de puntjes in orde. Al vroeg had onze ploegleider André een plek op de parkeerplaats toegeeigend, zodat we flink ruimte hadden om in te fietsen. Als een na laatste gingen we tenslotte van start. De spanningen van de afgelopen tijd, konden eindelijk worden omgezet in brute kracht en snelheid. Fietsen! Eerder dan ingecalculeerd verloren we onze 4e vrouw. Geen paniek, met 3 finishen is genoeg. Bovendien wisten we dat wij drieen sterke individuele tijdrijdsters zijn en op die manier goed aan elkaar gewaagd waren. Gelukkig had ik onverwacht goede benen. Superbenen zelfs, riep ik onderweg nog naar mijn ploeggenoten om ze moed in te spreken. Denk aan die trui, riep ik ook nog toen ik de kopbeurten korter zag worden en de hoofden schever op de romp kwamen te staan. Met volledig verzuurde benen, alles gegeven dus, finishden we. Was het goed genoeg? Gejuich achter ons leek een wrede droom....

We moeten er blij mee zijn, zilver is ook mooi, maar bij mij overheerst nog steeds de teleurstelling. Als je verliest, of beter gezegd niet wint, als sporter is het even heel zuur.

Herfstachtige taferelen.

Podium categorie C.

TV Noord volgde CSG de hele dag, klik hier om het te bekijken.

Windkracht 5

2010-09-20T17:06:00.002+02:00

Het herfstweer van de afgelopen tijd heeft mij nog niet kunnen tegenhouden om te gaan fietsen. Maar op zondagmiddag fietsen met windkracht 5 (én regen) is niet echt mijn favoriete bezigheid. Maar..... met wind op de kop kun je je wel onderscheiden van de rest. Zeker in een tijdrit. Want ook dit weekend heb ik weer een tijdrit gereden. Gedeeltelijk maar, want het was een koppeltijdrit. Met mijn zus Els als koppelpartner, waren we gedoemd tot stoempen tegen de wind in. In Stavoren, tegen het Ijsselmeer aan dus (waar het nog eens echt waait), was het parcours uitgestippeld. Met frisse tegenzin stonden we dus aan de start. We hadden allebei onze excuses richting de ander dat het wel eens niet zo goed zou kunnen gaan. De smoesjes varieerden van 'ik ben grieperig geweest' en 'ik heb 3 dagen niets gedaan', tot 'ik heb vanmorgen al 2,5u in de auto gezeten' en 'ik ben al over mijn piek heen'. Maar we hebben de concurrentie verpletterd! Bijna een minuut sneller dan de nummer 2, waren we de winnaars van alle damesteams die meededen.
Al was het afzien.... poeh! Sterven in het wiel en dan toch weer overnemen, da's zwaar. Zowel fysiek als mentaal. De gemiddelde snelheid over 20 kilometer gaf hoop voor het NCK (ruim 42km/uur). Want daar moet het gebeuren. Hopelijk wordt het NCK de gewenste afsluiting van een prachtseizoen, wat eigenlijk al niet meer stuk kan, maar een trui winnen zou wel héél tof zijn.
Nog twee weken resteren tot 2 oktober. Tot die tijd niet vallen, vermoeid raken of wat voor ergs dan ook!

Koppelen = afzien!

Beuken op het buitenblad

2010-09-13T06:43:00.004+02:00

Deze week was het tijdrijden alom, wederom! Na een nieuwe ervaring op de tandem, mocht ik het nu weer alleen opnemen tegen de klok. Afgelopen week zelfs alleen maar op de tijdritfiets getraind! Het Zwitserse raspaardje staat al een week te rusten. Dit alles in voorbereiding op het NCK, het Nederlands Clubkampioenschap wat 2 oktober in Hoogezand wordt gehouden. Het laatste seizonsdoel voor 2010. In Hoogezand strijden clubs uit heel het land om het rood-wit-blauwe tricot voor clubs in de vorm van een ploegentijdrit. Ploeg, dus sámen trainen. Het treintje oefenen, de volgorde bepalen, overnemen, snelheid in de bochten en tot slot parcourverkenning. Dat is wat we de hele week met de club, CycleSportGroningen, hebben gedaan. Podium halen wordt het grote doel. Na zoals gezegd intensief getraind te hebben deze week op de tijdritfiets, stond er zondag een wedstrijd op het programma. In Vries werd namelijk naast het Nationaal Kampioenschap Tijdrijden voor Masters en Amateurs-A, ook een tijdrit voor 'vrije renners' georganiseerd. Het parcours telde 13,2 kilometer, met start en finish in het dorp. De weersvoorspellingen waren niet al te best, toch ging ik in droog weer (maar met nat wegdek) al om 11 uur van start. Negentien minuten en 7 seconden later was ik weer terug, wat snel genoeg bleek voor een eerste plaats! Dit was de doelstelling en was ik eveneens wel aan mijn stand verplicht. Het ging mij meer om mijn gemiddelde en het 'gevoel' op de fiets, dan om een beker te bemachtigen. Na de podiumceremonie en een douche kon de voorbereiding voor nog een tijdrit beginnen. Dirk zou namelijk starten op het NK. Echter, pas rond half 4, waardoor we tot wachten in de regen (want dat deed het inmiddels volop) veroordeeld waren. Maar het lange wachten is het waard geweest, Dirk werd 3e! In een ijzersterk deelnemersveld reed hij zomaar, het was pas zijn tweede tijdrit ooit, podium op een écht NK. Echt super knap! Trots overheerst!
Binnen een week tijd zijn we beiden een echte bronzen KNWU medaille rijker.

Beuken op het buitenblad.

Dirk in de stromende regen.

Tijdrit op een tandem

2010-09-06T10:55:00.000+02:00

Vorige week werd ik benaderd door een oud ploeggenote of het mij leuk leek eens een tijdrit op een tandem af te leggen. Op Texel zou namelijk het Nationaal Kampioenschap worden verreden voor tandem rijders. Om echter een offcieel NK-stempel te krijgen, moeten er minimaal 4 tandems mee doen. Ja, was mijn antwoord! Christa Schrooten zou de stoker zijn, een mooi woord voor de achterste rijder. Zelf kreeg ik het plakaat piloot. Oftewel; tezamen zouden wij, de stoker en de piloot, een tandem vormen. Pas de ochtend van de wedstrijd maakten wij kennis. Op een parkeerplaats op Texel werd de tandem verkent en goed afgesteld. Geruststellend werd mij verteld dat ik na een half uurtje fietsen de tandem helemaal onder controle zou hebben. Christa had wel iets meer ervaring met een tandem, maar had dit jaar slecht twee maal gefietst, dit omdat goalball haar eigenlijke sport is. Echter, het ging! Het parcours op Texel was perfect voor een eerste kennismaking met een tandem. Als je de bocht iets te breed instuurt, zit je niet gelijk op een auto, maar hooguit op een schaap. Het parcours was 30 km lang en telde 1 bocht, makkelijker kon niet! Het staan op de fiets moest ook nog even geoefend worden, net als het op- en afstappen. Het is allemaal wat minder vanzelfsprekend dan op een 'gewone' fiets. 's Middags was het zover. Na op de Tacx te hebben warmgefietst (ja, ook dat kan met een tandem!) was het zover. Zoals gezegd was het een makkelijk parcours, maar zijn er altijd factoren die een tijdrit zwaar maken. Buitenom dat het altijd waait op een eiland (zaterdag slechts een windkracht 2-3), zaten er in het parcours een 6-tal klimmetjes. Een dijk op en weer af welteverstaan. Maar wat was het zwaar! Niet dat ik het onderschat heb, maar het is echt niet zo dat je 2 keer zo hard gaat op een tandem omdat je nu eenmaal met z'n tweeen bent. Integendeel; je hebt veel meer gewicht op 2 wielen, een grotere rolweerstand en luchtweerstand. Ik heb de benen uit mijn lijf getrapt! Maar met resultaat, Christa en ik werden 3e! Toch maar mooi op het podium! En dat voor een eerste keer samen.

Met medaille en een ervaring rijker werd weer koers gezet naar Den Burg. Want naast het fietsen, werd de rest van het weekend van het prachtige Texel genoten!

In actie op de tandem.

Met medaille.

Een 2e plaats

2010-08-30T15:01:00.005+02:00

Le Vélomediane Claude Criquélion. Een prachtige naam voor mijn eerste Belgische cyclo ooit. Niet mee-gerekend de trainingsrit met Team Veltec over het parcours van de Philippe Gilbert Classic eind april van dit jaar. Omstreeks 5 uur ging de wekker al, om zodoende op tijd in La Roche en Ardenne te arriveren. Met als doel nog in het eerste startvak te geraken, zodat de dames onderling ook tenminste een soort van wedstrijd binnen de wedstrijd konden fietsen. Echter, mijn grootste concurrente, Esther Olthuis, heb ik 170 kilometer lang niet in het vizier gehad. Het is toch elke keer weer lastig, om binnen een cyclo als vrouw te ontdekken hoe je in de wedstrijd ligt. Het niet zoals bij de mannen, dat wanneer je niemand voor je ziet, je dus gewoon voorop rijdt. Je bent afhankelijk van informatie van ploegleider/verzorger/publiek. Oftewel; het blijft ook voor hen een gok. Esther bleek achteraf voor mij in het startvak te zijn gestart en langzaam maar zeker de voorsprong te hebben uitgebouwd. Uitgebouwd helaas, wat betekent dat ik het gat niet kleiner heb kunnen maken. Door het niet al te zuinig omspringen met mijn vloeibare energie in de vorm van gelletjes, ging bij mij het licht omstreeks 25km voor het einde langzaam uit. Mijn groepje van 10 man, waar ik nog zo lekker in ronddraaide en zelfs in de klimmen de leider was, moest ik laten gaan. Gelukkig haalde ik nog een eenzamer fietser bij, waarvan ik na een smeekbede een half gelletje en wat dextro-energie kreeg. Waarvoor dank! Ik kon de dimmer van het licht weer wat opschroeven. Een 100-watt lamp is het nooit meer geworden, maar dankzij de heerlijke afdaling naar La Roche verloor ik niet nog meer tijd. Al met al ben ik tevreden met de 2e plaats, maar ik had willen winnen! Een volgende keer volgt, want het is een cyclo die mij ligt. De Ardennen herbergen veel langere klimmen dan ik vermoedde en dus niet alleen maar kuitenbijtertjes (die mij juist niét liggen).
De foeilelijke beker, (waar ik overigens 3,5u op heb moeten wachten, een smetje op de verder prima organisatie) krijgt een plekje!

Op de CÔte de Hives (door Rob de Jong).

Volledige uitslag; uitslag 2010

Vledder

2010-08-24T21:25:00.003+02:00

Afgelopen weekend was feitelijk maar een half weekend, omdat ik pas zaterdagochtend klaar met werken was. Ik kwam namelijk uit de nachtdienst, oftwel werken van 's avonds laat tot 's ochtends vroeg. Onregelmatig werken heeft zijn voordelen: 's ochtends trainen als het droog is en 's avonds werken als het regent... of winkelen op een rustige dinsdag ipv op een stervensdrukke zaterdag! Maar ook zeker zijn nadelen; weekenden en nachtdiensten werken (en daardoor oa cyclo's missen).

Na lekker uitgeslapen te hebben, stond er een verhuizing op het programma. Niet van mij, maar van mijn zus en haar vriend. Sjouwen dus!! Zondagmiddag wilde Dirk graag een wedstrijdje rijden in Vledder. Om zijn krachten eens te meten met de Noordelijke Amateurs. Wat positief uitpakte! Op zeer indrukwekkende wijze reed hij namelijk naar de winst en bijbehorende bloemen! Maar liefst 20 ronden voor het einde besloot hij alleen op pad te gaan, om het vervolgens ook alleen af te maken. Solo naar de zege dus, onder luid applaus van de Vledderlingen. De bloemen gingen mee naar Brabant, want ik besloot (in de laatste voorbereidingsweek voor 'de Kriek') terug te gaan op de fiets.

Nog een kleine week en dan mag ik hopelijk applaus ontvangen!

Solo de beste.

Voorbeschouwing Vélomédiane 2010

2010-08-20T05:50:00.001+02:00

De website CycloBenelux (bij Rob de Jong) heeft een voorbeschouwing geplaatst aangaande de Vélomédiane Claude Criquélion 2010, zaterdag 28 augustus aanstaande.

http://cyclobenelux.com/nieuws/la-velomediane-claude-criquelion-2010-parcours-deelnemers-en-kanshebbers

Criterium Emmen

2010-08-10T20:21:00.004+02:00

Achter de latere winnares Andrea Bosman.
Helaas was ik zelf het slachtoffer van ordinaire kramp.....

Criterium Surhuisterveen

2010-08-03T20:17:00.004+02:00

In de kopgroep in de regen.

Weekje vakantie in Venosc

2010-07-23T20:25:00.004+02:00

Samen!

Op weg naar Villard Notre Dame.

Vallei nabij Bourg.

Tussenbalans

2010-07-14T20:06:00.002+02:00

Een paar rode balkjes in mijn trainingsschema gaven in november vorig jaar al aan wat mijn doelen voor mijn eerste seizoen in de Veltec kleuren moesten worden. Na drie jaar rond te hebben gereden in het damespeloton van Nederland mocht ik dit jaar kennismaken met het ‘koersen’ in Granfondo’s.

Het begon in mei met de Fietschallenge. In Limburg pakte ik de eerste podiumplek, maar ik wist dat dit slechts een opwarmertje was en niet tot de échte cyclo’s wordt gerekend. Na nog een criterium als tussendoortje te hebben gereden, die mijn portemonnee wat spekte, maar ook het gevoel gaf dat de conditie goed zat (3e plek), was het in juni zover; de Trois Ballons stond op het programma. Hier zou ik mijn eerste seizoenspiek moeten laten plaatsvinden. Weliswaar in het middengebergte van de Vogezen, maar door zijn lengte en hoogtemeters wel als een serieuze cyclo gezien. Gelukkig kon ik het ook hier laten zien; een podiumplek pakken. Al meer dan ik ooit had kunnen hopen in een eerste seizoen tussen supergetalenteerde ploeggenoten en ervaren Franse rotten. Daags na de Trois Ballons moest ik nog even in het vlakke Noorden bewijzen dat ik op het NK tijdrijden thuishoorde. Plaatsing was namelijk alleen nog mogelijk via het Districtkampioenschap en dan nog slechts als je top 3 reed. Dat deed ik gelukkig, maar wel met hele zware benen! Achteraf bleek top 3 niet eens noodzakelijk…. Echter; het NK tijdrijden was ineens een nieuw seizoensdoel geworden. En het werd voor mij een plezierige verrassing, in een nationaal sterk deelnemersveld werd ik 11e. Daar waar top 20 het doel was, was top 10 bijna een feit! En ik was er maar wat blij mee! Wederom een bevestiging dat het met de conditie wel goed zat, maar zou ik het ook in het hooggebergte kunnen laten zien??

De dag na het NK stond de reis naar Italië op het programma, waar na een paar dagen verblijf in Aprica de Granfondo Marco Pantani werd gereden. Al vanaf de eerste keer dat ik het loodzware parcours onder ogen had gekregen, wist ik dat ik het hier erg moeilijk zou gaan krijgen. De Gavia zou ik nog wel overleven, maar voor de Mortirolo ben ik toch echt niet op de aarde gezet. De enigszins 'vlakke' aanloop ging nog redelijk, maar al snel bleek, na een blik op mijn vermogensmeter, dat ook de Gavia een hel zou worden. Het was gelijk een voorbode van het verdere verloop van de dag. Mijn eerste teleurstelling van het seizoen was een feit. Een slechte dag, een slechte tijd, slechte wattages en nog erger; een gebroken moraal. Maar gelukkig was het verblijf in Italië nog niet ten einde. In de Dolomieten Marathon kon ik een week later mijn revanche halen. Gelukkig was het een week, want dat had ik wel nodig om te herstellen. Het geweldige hotel, de magnifieke omgeving,het heerlijke eten, de Veltec-familie, rustig het parcours verkennen en een belangrijke hereniging deden zijn werk; ik stond fit aan de start van de Maratona. Met een parcours wat redelijk voor mij geschikt is, mede door het snelle Sella-rondje en de geringe afstand, had ik een duidelijk doel voor ogen. Wat slaagde; binnen de zes uur was ik terug in Corvara. Als ik nog iets beter was hersteld, had ik wellicht kunnen strijden voor een podiumplek. Maar gelukkig was deze al meer dan goed voorzien! Conclusie; het seizoen is over de helft, maar ik ben al meer dan tevreden. Zowel op het vlak van tijdritten, criteriums, maar bovenal cyclo’s gaat het lekker. Geen blessures, valpartijen of tegenslagen die roet in het eten hebben kunnen gooien. Nu ik de klimmen en afdalingen in diverse cyclo’s beter ken, kom ik terug voor betere tijden en hogere klasseringen!

Het cyclovirus heeft mij volledig te pakken….

Maratona dles Dolomites

2010-07-04T20:09:00.004+02:00

Klaar voor de start.

In actie op de Passo Valparego.

Weekje Aprica in voorbereiding op de GF Marco Pantani

2010-06-28T01:28:00.003+02:00

Frederic, Edith, Leontien en Judith.

Fiets startklaar. Nu ik nog....

NK Tijdrijden, Oudenbosch

2010-06-23T20:07:00.001+02:00

11e plaats!!!

Les Trois Ballons

2010-06-12T19:55:00.002+02:00

Podium: Muller(2) / Vanden Brande(1) / Visser(3) (door Rob de Jong).

Criterium Haren

2010-06-04T19:52:00.000+02:00

Ontsnapt!

Van op, tot naast het podium

2010-05-27T20:01:00.003+02:00

De afgelopen weken heb ik mij met meer dan cyclo’s alleen bezig gehouden. Ik heb voornamelijk gekoerst op de Nederlandse vlakke bodem om in vorm te komen voor het échte doel dit jaar.

Na de 2e plek in de Fietschallenge kon ik de groeiende vorm gelukkig doorzetten in een criterium. De rondjes om de kerk! Het Groningse Noordhorn werd het eerste dorp waar ik de rondjes mocht gaan aftellen. En wat ging het hard! Criteriums rijden zijn een schoolvoorbeeld van het welbekende 'vaartspel'; topsnelheden en het al peddelend naar elkaar kijken wisselen mekaar in rap tempo af. Gelukkig kon ik zelf ook echt meedoen, wat wil zeggen; demarreren. Maar ook wanneer ik de slag gemist had kon ik rensters terug rijden. Ik heb me volop in de Veltec kleuren laten zien. Helaas zat een echte topklassering er niet in, daarvoor ben ik toch iets te veel een anti-sprinter.

Gelukkig diende de volgende wedstrijd zich alweer aan……..Tijdrijden! Een van de mooiste onderdelen binnen de wielrennerij en gelukkig ook nog eens mijn specialiteit. Geen gevaar voor valpartijen veroorzaakt door een ander is een groot voordeel, maar bovenal kijken hoe diep je kan gaan is een uitdaging. Je lichaam tot het uiterste laten gaan en kijken waar het schip strand vind ik prachtig aan dit onderdeel. Maar ook het technische deel trekt me aan; de houding op je fiets en de gadgets aan fiets en lichaam die voor een seconde winst kunnen zorgen stimuleren mij tot het neerzetten van een snelle tijd. Voor de eerste individuele tijdrit dit jaar ben ik afgereisd naar Nijland. Gedreven door het meedoen van mijn Groningse Veltec Team Granfondo plOEGEnoot, wilde ik hard rijden. Wat slaagde! Met een gemiddelde van 41.26 km/uur won ik de tijdrit over 19 km bij de dames. Tevreden keerde ik terug naar huis.

Tweede Pinksterdag mocht ik echter alweer vol aan de bak. Traditiegetrouw worden op deze dag de Districtskampioenschappen van Nederland verreden. Oftewel uitmaken wie zich de kampioen van zijn of haar district mag noemen. In mijn geval district Noord. Na vele demarrages mocht ik mij de gelukkige deelnemer van een kopgroep van 6 prijzen. Echter, met drie van één-en-hetzelfde-team. Het werd dus naast hard fietsen ook slim koersen. Nu kan ik mij naast anti-sprinter ook definitief een 'domme renner' noemen, want ik ging zonder medaille naar huis. Geringeloord door de drie werd ik 4e. De meest ondankbare plek, zeker na het verzette werk. Maar wederom mij wel laten zien. Ben ik in elk geval geen luie renner!

De volgende pijlen zijn alweer gericht; nog meer criteriums en tijdritten volgen. De conditie is in orde, nu nog heel blijven en me hopelijk gaan laten zien in het hooggebergte straks!

District Kampioenschap Weg, Emmen

2010-05-24T19:49:00.002+02:00

Op de klim in het parcours in CSG-kleding.

Tijdrit Nijland

2010-05-21T19:49:00.001+02:00

Afzien in Friesland.

Criterium Noordhorn

2010-05-15T19:45:00.002+02:00

Op kop van het peloton.

Shimano Fiets Challenge

2010-05-02T19:42:00.001+02:00

Start Shimano Fiets Challenge in Vaals.

Ventoux week

2010-04-03T04:36:00.006+02:00

De laatste week van maart werd door het complete GF1-team en een grote groep nieuwe leden van het GF2-team volgetraind op en rondom de Ventoux. Door velen liefkozend 'de reus van de Provence' genoemd. Met een zeer gemêleerd gezelschap (van student tot fitte vijftiger, van Belg tot Hollander, van vrijgezel tot papa met gezin, van volslank tot afgetraind, van ziek in de zetel zitten tot 340 Watt bergop) dat echter één ding gemeen had, namelijk liefde voor de fiets en cyclosportieven, was een geslaagde week een feit.

Als standplaats hadden we het dorpje Mazan, waar we in een prachtige Franse villa zaten. Vanuit hier hebben we een week tijd gevarieerd doch hard getraind. Enkelen waren gebonden aan een strak schema; 'vandaag moet ik 5 uur hersteltraining doen' of 'het is tijd voor vaartspel!'. Echter gezamenlijk ontbijten en dineren stond voorop, al dan niet met een shake of vreemde etenscombinaties. Tijdens deze alternatieve teambuilding in de vorm van diverse belegsoorten doorgeven en duveltjes drinken, werd flink gediscussieerd over de te volgen route. Gelukkig had een aantal mensen voorkennis van parcours en omgeving en is er vrijwel elke dag een ander rondje gereden. Met als hoogtepunt de klim naar Chalet Reynard vanuit Bédoin in de vorm van een vermogenstest. Voor de één met in het hoofd de vraag 'sta ik er wel goed voor?' of 'hoe voelen mijn benen op een echte berg?', voor de ander een tijdrit naar de sneeuw.

Maar de Provence biedt meer dan de Ventoux: ook andere prachtige collen en Gorges in de omgeving zijn in Veltec kleuren bedwongen. In zeer wisselende weersomstandigheden weliswaar. Binnen een paar uur vond er op vrijdag een ware weersomslag plaats. Het dieptepunt was 's ochtends fietsen in een wolkbreuk, het hoogtepunt 's middags zonnen in een ligstoel met 30 graden. Ontspannen op zijn tijd doet inspannen. Want dat is wel waar we uiteindelijk voor zijn gekomen: kilometers maken en meer dan klimmen op een puist in Vlaanderen of Limburg. Met de vormstreepjes in aanmaak op benen en armen is het gehele team goed op weg naar een prachtig seizoen!

Edith, Leontien en Judith in de Gorges de la Nesque.

Fiets 2010

2010-02-26T05:46:00.002+01:00

Sinds kort de trotse eigenaar van een nieuwe fiets!

Merk: BMC
Type: SLC01 Pro Machine
Groep: Sram Red
Trainingswielen: DT Swiss
Wedstrijdwielen: Edge
Naaf: Cyclops Powertap
Pedalen: Speedplay
Zadel: Selle SMP
Componenten: Easton

Introductie Veltec Team Granfondo

2010-02-20T07:02:00.002+01:00

Sporten is al jaren een onderdeel van mijn leven. Ik ben ooit begonnen met atletiek op mijn 8ste. Daar kon ik, met name bij de lange afstanden, leuk meedoen. Het eerste signaal dat ik over een lange adem beschik! Hardlopen deed ik met veel plezier en toewijding. Tot ik de racefiets ontdekte. Besmet met het wielervirus via mijn familie, besloot ik op mijn 14e een racefiets aan te schaffen. Vanaf die tijd is het hard gegaan. Eerst zo snel mogelijk naar de atletiekbaan en terug, later ook recreatief in de vorm van toertochten en fietsen op vakantie in Frankrijk. Mijn eerste kennismaking met de bergen daar was gelijk goed; achter mijn vader en zus aan fietste ik totaal onervaren de Col de la Bonnette op (om de top te bereiken!). Twee jaar later besloot ik lid te worden bij een studentenwielervereniging in Groningen. Daar maakte ik voor het eerst kennis met het fietsen in een groep en trainingsschema's. Gestimuleerd door anderen besloot ik over te stappen naar de NWV te Groningen, aangezien daar een grote damesploeg actief was. Al snel nam ik mijn eerste licentie en koos ik er voor om wedstrijden te gaan rijden. Dit heb ik van 2006 tot en met 2009 gedaan, met hier en daar een leuk resultaat. Echter, het is niet waar mijn passie ligt. Die ligt bij het fietsen in de bergen, dat was mij al duidelijk toen ik de top van de Bonnette had bereikt. Vakantie betekent bij mij kilometers maken en collen pakken! Vanaf nu ga ik mij proberen waar te maken bij team Veltec Granfondo. Op de Shimano Fietschallenge van dit jaar (4e plaats) na, heb ik nog geen ervaring met het rijden van cyclo's. Maar ik heb er erg veel zin in en hoop snelle tijden te gaan neerzetten!

Op de Col de Noyer (2009).

Op tv bij Paul de Leeuw

2010-01-02T03:04:00.046+01:00

Rond oudjaar werd ik verrast door ploeggenoot Marieke met de boodschap dat ze 'een hele leuke verrassing' tijdens de jaarwisseling voor mij in petto had. Ze had zelfs met mijn werk gebeld om te vragen of ik vrij kon krijgen. Ik zou namelijk oudejaarsavond en nieuwjaarsavond moeten werken van 15.30u tot 23.30u. Aangezien 'het' rond de jaarwisseling zou afspelen, zijn de diensten uiteindelijk in overleg met een collega geruild. Het kon dus doorgaan. Maar wat...? Door mijn hoofd spookten diverse opties; een groot feest/naar de show van Ik Houd Van Holland/een soort All You Need Is Love.....

Vrienden en familie waren allemaal op de hoogte, maar mochten NIETS zeggen. Uiteindelijk ben ik 31 december naar Marieke toegereden, met de gedachte dat het toch écht wel de moeite waard zou zijn. Stijf van de zenuwen, ik dan, reden we tezamen naar Almere... toen begon er iets te dagen. Het was me helemaal duidelijk toen ik op de parkeerplaats van de Studio Cé een medewerker zag lopen met een opdruk op zijn jas van Mooi! Weer de Leeuw! 'Oh nee', dacht ik, 'wat heb ik gezegd waar ik spijt van ga krijgen?!'. Paul de Leeuw zijn programma staat immers bekend om de gekke wensen, die nog vervuld worden ook!

Eenmaal binnen werden we naar een speciale ruimte gebracht, waar de ene helft van de aanwezigen geniepig zat te lachen en de andere helft nagels aan het bijten was. Ik hoorde uiteraard bij de laatste groep! In de echte studio werden we uiteindelijk op een plek neergezet, waar de cameramannen ons snel zouden kunnen vinden. Bij aanvang van het programma begon voor mij een uur met alleen maar kijken naar de auto-cue of Marieke of mijn naam in beeld zou komen.

Pas na de champagne en het vuurwerk was het zover. Wat mijn 'wens' was en of deze in vervulling is gebracht kun je via onderstaand linkje bekijken:

Spoel door naar 1.43 uur. Veel plezier!

Kennismaking met De Leeuw himself!

Transfer!

2009-11-11T04:34:00.002+01:00

Rusten. Dat is wat ik de afgelopen weken met name heb gedaan. Verplicht. Onder andere om je weer op te laden voor een nieuw lang seizoen, maar ook om eens te genieten van gewoon niets doen. Alhoewel helemaal niets te doen is ook niet helemaal mijn aard, dus ik heb onder andere hardgelopen en een klein beetje veldgereden. Het eerste was met name gericht op de 4 mijl van Groningen. Hiermee deed ik mee in de bedrijvenloop. Met een team geheel bestaand uit werknemers van het ziekenhuis moesten we zien te finishen. Over mijn tijd was ik erg tevreden, nipt binnen het half uur, maar moest het bekopen met héél véél spierpijn. Ik kon hem hard lopen omdat het met de conditie natuurlijk wel goed zit, maar met het fietsen andere spieren heb getraind. Of beter gezegd de hardloopspieren niet! Het veldrijden heb ik gedaan omdat ik dit komende winter ook weer ga doen in de vorm van kleine lokale wedstrijdjes en toertochten. Het is gewoon prachtig om eens in de modder rond te rijden in plaats van op strak asfalt. De fiets is weer helemaal in orde, dus kom maar op met dat draaien en keren in het bos!

Maar hetgeen mij het meest heeft bezig gehouden de laatste weken is mijn 'transfer' naar een nieuwe ploeg. Met trots kondig ik aan dat ik komend(e) seizoen(en) ga fietsen voor Veltec Team Granfondo. Het enige gesponsorde team in Nederland dat zich richt op het rijden van cyclo´s of voluit cyclosportieven. Dit zijn fietstochten in met name berg- en heuvelachtig terein met als doel het rijden van een zo snel mogelijke tijd. Een cyclo is in feite een kruising tussen een wedstrijd en een toertocht. Bekende cyclo´s zijn de Marmotte met finish op de Alpe d´Huez en de Dolomietenmarathon. Mytische bergen en gebergtes dus, waar ik de benen mag laten spreken volgende zomer. Ik kan dus wel zeggen dat het komende seizoen anders zal worden dan de afgelopen seizoenen in het damespeloton. Niet meer elk weekend stad en land afreizen, maar trainen voor 'onofficiele wedstrijden'. Want dat is eigenlijk wat het is, al is de sfeer niet minder serieus. Ook hier wordt gestreden in de beugel, met de handjes op het stuur rijden is er niet bij. De reden dat ik hiervoor heb gekozen is dat ik het in het peloton niet genoeg naar het zin heb, iets wat mij duidelijk werd in de Holland Ladies Tour van dit jaar. Een prachtige ervaring, maar niet mijn ding. Ik wil hard fietsen (het liefst in de bergen) en niet bang zijn dat ik door een slinger van een ander onderuit ga. Het lef ontbreekt mij gewoonweg om goed te kunnen presteren in het peloton. Bovendien wil ik winnen, prestaties neerzetten, en niet meedoen om het meedoen.

Ambities genoeg dus....

Het Nederlands Club Kampioenschap

2009-10-06T01:17:00.006+02:00

De weken na de Holland Ladies Tour stonden vooral in het teken van de voorbereiding op het NCK. Voluit het Nederlands Club Kampioenschap. Een kampioenschap waarbij in de vorm van een ploegentijdrit wordt gestreden voor de titel van 'beste Nederlandse ploeg'. Gelukkig was ik geselecteerd om daar ook voor mee te kunnen doen.

Samen met nog 3 anderen uit de ploeg is er één keer getraind in het wijdse Flevoland. Helaas niet vaker, omdat we allen een baan of studie hebben en vaker trainen niet goed te organiseren bleek. Maar de keer dat we samen trainden gaf hoop. Gelijk vanaf het begin liep het treintje als gesmeerd. De volgorde van de rensters was daarmee ook gelijk bekend.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver; in Hoogezand streek half wielrennend Nederland neer. Inclusief de top van Nederland, want ook die renners en rensters moeten ergens lid zijn van een club. Zo kan het voorkomen dat je als 'doodgewone' clubrenner moet fietsen tegen topppers van Rabobank of Vacansoleil. Ook bij de dames was de Nederlands kampioen aanwezig. Echter, daar lieten wij ons niet door imponeren en stelden keihard dat een podiumplaats ons doel was. Maar al snel bleek dit te hoog gegrepen. Ondanks het goed warmfietsen op de Tacx, waren we binnen een kwartier een renster kwijt. Nu is het zo dat je met minimaal 3 van de 4 gestarten moet finishen, dus met ons drieën moesten we door! En het stormde weer eens: ongelofelijk wat een wind! Sommige stukken moest je gewoon scheef op je fiets gaan zitten om de wind nog enigszins weerstand te bieden. Uiteindelijk zijn we 6e van de 31 ploegen geworden. Toch netjes!

Traditiegetrouw is er ook altijd een NCK-afterparty in de stad Groningen, waar alle renners eens flink het einde van het seizoen vieren in de kroeg! Zo ook mijn ploeg. Omdat ik natuurlijk in Groningen woon, bood mijn huis een prima slaapplaats voor een aantal ploeggenootjes, zodat ook wij eens flink de bloemetjes buiten konden zetten. En het was gezellig!

Twee dagen later roept de werkplicht echter weer gewoon. Voor mij trouwens een tijdelijke werkplek, omdat ik gedurende twee maanden een uitwisseling doe met iemand anders. Ik werk nu op het zogeheten Observatorium en zij op de SDU. Het Observatorium is een semi poli/afdeling waar mensen maximaal 24 uur worden opgenomen voor uiteenlopende dingen. En ik heb het er erg naar mijn zin, zelfs zo veel, dat ik wel zou willen blijven! Eens kijken wat de mogelijkheden zijn.

Want de komende tijd zal een tijd worden met wat minder fietsen, alhoewel de conditie natuurlijk wel onderhouden moet worden. Mijn veldrijfiets is alweer helemaal in orde, zodat ik ook hier en daar eens wat toertochtjes en wedstrijdjes kan meepakken. Een leuke afwisseling, om eens in het bos te fietsen i.p.v. op de weg. Bovendien heb ik ook het hardlopen weer opgepakt, omdat ik volgende week meedoe aan de 4 mijl van Haren naar Groningen.
Ben benieuwd hoe ik dat er van afbreng!

Rixt, Kim en Judith.

De Holland Ladies Tour

2009-09-11T01:12:00.006+02:00

Met de gehele ploeg streken we maandag neer in Vught voor de start van de Holland Ladies Tour. De ploeg telde heel wat koppen; 6 rensters, 2 ploegleiders, 2 verzorgers en 1 mechanieker. Want alles was, met dank aan de tijdelijke sponsor Profile, tot in de puntjes geregeld. Voor de gelegenheid hadden we nieuwe fiets- en vrijetijdskleding gekregen en was er voor elke nacht een hotel inclusief ontbijt geregeld. Er hoefde alleen nog maar hard gefietst te worden!

De eerste avond werd gevuld met een bespreking. Wat waren de regels voor deze week? Wat zijn ieders plichten en taken? En wat was het doel van ons team? Dinsdag stond de eerste etappe van Nuenen naar Gerwen op het programma. Na de ploegenvoorstelling starten we helaas in regen. Het bleek garant te staan voor een week vol regen en slecht weer, wat helaas gepaard ging met valpartijen en lekke banden. Zo ook ik..... In de laatste plaatselijke ronde was ik het slachtoffer van een lekke band. Na een nieuw wiel gestoken te hebben gekregen kon het achtervolgen beginnen. Maar ja, in de laatste ronde wordt hard gekoerst, dus het peloton heb ik niet meer gezien. Met het eerste tijdsverlies en pech op zak, kon mijn week niet slechter worden toch?

De woensdag bracht een tijdrit over 13,3 km in Schijndel, mijn specialiteit. Deze volbracht ik redelijk goed; in een startveld met internationale rensters en de wereldtop aan de start werd ik 52ste van de 140 gestarten. Er had meer ingezeten als ik niet de dag ervoor al een tijdrit had gereden in de vorm van een eenzame achtervolging. Dat heeft zeker energie gekost. Donderdag werd gestart in Gieten. En dat deed het! Het was ver uit een van de zwaarste koersen van het jaar met niets anders dan regen en wind (met stoten tot 90 km/uur). Al snel werd het kaf van het koren gescheiden. Ik kwam in een leuk groepje terecht, waar ik met een goed gevoel heb kunnen waaierrijden. Deze manier van fietsen is dusdanig effectief dat je weinig energie verspeelt, maar dan moet je wel in de waaier zitten en niet 'op het lint en op de kant' (in wielertaal). Gelukkig deed ik het eerste.

Vrijdag wachtte de etappe in Rijssen, een bochtig parcours met een klein klimmetje er in. Al in de 2e ronde reed ik weer lek. Het barste ook van de steentjes op het parcours met al die regen. De rest van de etappe ben ik in de achtervolging geweest op het peloton. Ik had overduidelijk mijn dag niet, want het lukte maar niet. Op een gegeven moment protesteerde de benen en dacht ik dat het einde HLT was. Gelukkig mocht ik uitrijden. Helaas verloren we in de strijd onze eerste renster, die ziek moest opgeven. Met loodzware benen werd zaterdags gestart in Nieuwegein. Vlak voor de start moest mijn wiel nog verwisseld worden, want er bleek een spaak los te zitten. Omdat ik achteraan startte en sowieso al geen held ben in het peloton, wapperde ik er al snel af. Vanwege de enorme wind hadden meer renster hier last van. Hierdoor werd uiteindelijk een groep van maar liefst 50 dames gevormd, groter dan het peloton wat voor ons fietste. Ook in dit groepje was het waaierrijden geblazen, wat me wederom goed afging. Na de finish konden 5 van onze 6 dames zeggen dat ze de laatste dag in de Tour hadden gehaald. Al een hele prestatie! Echter voor mij bleef het hierbij, helaas haalde ik de finish zondag niet in de etappe rondom Valkenburg. Na 4x Cauberg was het einde koers voor mij. De jury besloot mijn groepje er uit te halen, omdat de achterstand op het peloton te groot werd. Uiteindelijk reden 2 van mijn team de koers uit.

Ietwat teleurgesteld werd weer koers gezet naar het hoge Noorden, waar ik nog eens goed kon nadenken over mijn eerste meerdaagse. Al concluderend kan ik zeggen dat het een prachtige week was, met veel gezelligheid en een perfecte verzorging (we werden zelfs elke dag gemasseerd!). Echter, ik ben er wel achter gekomen dat ik toch wat moet doen aan mijn angst voor het rijden in een peloton. Omdat ik uit angst achteraan rij (dan zie ik de valpartijen aankomen), word ik snel gelost, omdat daar als eerste de klappen vallen. Echter eenmaal fietsend in een leuk groepje voel ik me nog heel sterk en baal ik dat ik niet verder van voren heb gereden. Het is dus zaak hier iets aan te doen, anders zullen de ereprijzen uitblijven!

Terugkomen na een lekke band.

NK Tijdrijden, Zaltbommel

2009-09-01T01:09:00.004+02:00

Afgelopen week kreeg ik de grootste verrassing uit mijn leven te verwerken. Totaal onverwacht werd ik namelijk één dag voor aanvang van het NK tijdrijden gebeld door de KNWU met de vraag of ik tóch nog mee wilde doen....JAAAAAAAAAAAA! Ik was enorm blij met het nieuws, want hier had ik écht niet meer op gerekend. Gelukkig had ik deze dag al wel lang geleden vrij gevraagd en kon ik gewoon starten. Maar niet nadat ik nog van alles in orde had gemaakt. Want vervoer/dicht wiel/volg-auto had ik allemaal niet geregeld. Nadat ik dit allemaal had gedaan, moest ik nog gewoon aan het werk tot half 12 ´s avonds. Niet een ideale voorbereiding dus, maar ach, met starten alleen al was ik heel tevreden. Omdat mijn zus ook mocht starten op het NK tijdrijden (jaja, een echte fietsfamilie), konden we mooi gezamenlijk op Zaltbommel afstevenen. Na het verkennen van het parcours, concludeerden we dat het er prachtig bij lag. Langs de oevers van de Waal was een mooie route uitgestippeld. Gelukkig zat het weer ook mee: vrijwel windstil en een zonnetje. Precies om 17.15 klonk mijn startschot, waarna het 22,3 kilometer lange afzien kon beginnen. Gezien de omstandigheden qua voorbereidingen kon ik uiteindelijk tevreden zijn met mijn tijd; 32.07.10, goed voor de 22ste plek. De wedstrijd binnen de wedstrijd, oftewel zus tegen zus, werd ook nog gestreden, met ik als uiteindelijke winnaar (mijn zus werd 25ste).

Misschien gaat mijn tijd nog gecorrigeerd worden, wat een 19e plaats zou betekenen, want 2 mensen hebben een andere tijd op de klok zien staan bij mijn binnenkomst. Namelijk 32.00.17. Wellicht een fout van de jury bij het overnemen, het klinkt immers hetzelfde.... Later die week zou ik nog een keer op de tijdritfiets klimmen, in ploegenverband ditmaal, want de finale van de Topcompetitie stond op het programma rondom de Blauwe Stad. Het werd niet echt een goede reclame voor deze stad, want het hoosde werkelijk enorm! Al bij de start verzopen we, om achter op het parcours dezelfde bui nog eens te ontvangen. Net als sommigen mannen bij de start van de Vuelta in Assen hadden ook wij last van de regen. Voorzichtigheid alom dus. Met een negende plek konden we uiteindelijk tevreden zijn, met in ons achterhoofd dat we door ziekte maar met 5 van de 6 zijn gestart en al vrij vlot met z’n vieren kwamen te zitten.

De dag erna ben ik gaan kijken bij de finish van de Vuelta in Emmen. Ik had al eens live de Giro en de Tour mogen aanschouwen, maar nog nooit de Spaanse rittenkoers. Het was een feestje in Emmen! Staand op een paaltje had ik de beste plek 150 meter voor de finish, terwijl ze aan de andere kant van de straat eerst passeerden. Het werd een massasprint. Kon ik mooi eens van dichtbij aanschouwen hoe dat er bij de mannen aan toe gaat. Daar kan ik misschien nog wat van leren voor de komende week, want dan staat immers mijn eerste rittenkoers van dit jaar op het programma!

In actie op het NK tijdrijden.

Variatie

2009-08-20T01:06:00.004+02:00

Inmiddels heb ik na mijn vakantie alweer de nodige wedstrijden gereden. Met name de zogeheten na-Tour-criteriums. Wedstrijden waarin naast de dames, o.a. Contador, de gebroeders Schleck en Nederlandse toppers verschijnen. Helaas staan de mensen pas rijen dik als deze mannen verschijnen en is het publiek bij ons maar een handjevol. Desalniettemin niet minder leuk. Bij ons is tenminste de wedstrijd niet verkocht en wordt er echt gekoerst. Gemiddeldes van rond de 40 worden gehaald op een rondje van maximaal 1,5 kilometer.

De criteriums gingen bij mij goed dit jaar. Al merkte ik wel dat ik wat snelheid ben kwijtgeraakt in de bergen. Bergafwaarts ga je dan wel meer dan 70 km/uur, maar daar doe je geen trap voor. Dat was dus wel even afzien de eerste keer. Steeds maar weer uit dat zadel, de handen in de beugel en kei-hard optrekken die fiets. In het criterium in Emmen ben ik zelfs nog een tijdje weggeweest met een andere koploopster. Leuk, want het was min of meer een thuiswedstrijd voor mij, omdat ik ruim 10 jaar in de gemeente Emmen heb gewoond.

Ontsnapt in Emmen.

Mooi meegenomen is dat in criteriums premies worden uitgedeeld. Oftewel geldprijzen. De speaker roept dan bijvoorbeeld: 'volgende ronde 6 premies bij terugkeer'. De profs lachen om onze prijzen (die krijgen zo´n 20.000 euro startgeld!), maar ik ga toch maar mooi met 20 euro naar huis....
Is de benzine er weer uit!

Helaas heb ik ook al weer pech gekend. In de Holland Hills Classic met start en finish in Valkenburg (en 5x een beklimming van de Cauberg), ben ik namelijk gevallen. Hier baalde ik echt enorm van wat ik had hier wel wat van verwacht: ik ben immers met klimmersbenen teruggekeerd uit Frankrijk. Helaas mocht het niet zo zijn. Al binnen 5 km kwakte ik op het asfalt (gelukkig zonder blijvend letsel) om vervolgens in de achtervolging te gaan. Toen ik ein-de-lijk bij een groepje aansloot werden we uit koers gehaald. Niet geheel terecht want onze achterstand was 1.30 minuut op het peloton, terwijl 6 minuten was toegestaan. Achteraf hadden we protest moeten aantekenen, maar ja, dan ben je toch al uit koers. Dus, voor 50 km naar Zuid-Limburg afgereisd...

Gelukkig waren we met de ploeg de dag van te voren er al heen gegaan, zodat we ´s avonds, na verkenning van de eerste ronde, nog lekker uit eten zijn geweest. De komende weken staat er heel wat op het programma. Onder andere een ploegentijdrit en een meerdaagse in de vorm van de Holland Ladies Tour. Deze zal plaatsvinden van 1-6 september en doet een groot gedeelte van Nederland aan. Het een en ander is misschien zelfs te volgen op tv....

Klimmen in Limburg in de Holland Hills Classic.

Van Florence naar Bourg d'Oisans

2009-08-15T01:01:00.002+02:00

Mijn tweede reis met Cycletours was maar liefst een 8-tandwieler. Stukje zwaarder dan vorig jaar. Ik was erg benieuwd hoe het reisgezelschap zou zijn; alleen maar snelle mannen met geschoren benen? De busreis gaf gelijk antwoord op de vraag; 7 mannen en gelukkig toch nog een vrouw... als begeleider. Niet dat er iets mis is met mannen, maar toch….ik wil ook wel eens over ‘vrouwenzaken’ praten! De leeftijden liepen uiteen van 19 tot 43. De meesten waren ervaren Cycletours reizigers. Ik was in de minderheid met maar één reis. De vakantie, of beter gezegd het trainingskamp, begon met een dagje Florence. Een prachtige stad met de nodige cultuurhistorie. De dag erna begon het écht! De eerste klimmen op weg naar Cutigliano dienden zich aan. De benen konden eens goed getest!

Vooral de Passo di Oppio viel me vies tegen… en dit was nog maar dag 1. Misschien kwam het omdat we gelijk de eerste regenbui van de vakantie konden verwerken. De komende dagen op weg naar Berceto, waar een prachtige rondrit op het programma stond (én het eerste terrasje), waren ook flink pittig. Vooral de tweede dag zullen een reisgenoot en ik ons nog lang heugen. We kwamen namelijk, omdat we wilden afsnijden (op dag 2 al!), op een onverhard pad terecht. Omdat het had geregend, leek het wel een veldrit. Onder de blubber, met 4 lekke banden, een lift en ietwat chagrijnig, kwamen we uiteindelijk ruim 2,5 uur later ein-de-lijk uit het bos. Dat was me het dagje wel! Later konden we er wel om lachen, maar op het moment zelf dachten we dat we er nooit meer uit zouden komen! Vanuit Berceto werd koersgezet naar Bobbio, waar werd genoten van de tweede rustdag. Daar was deze plaats wel voor geschikt! Eindelijk konden we eens een stukje van de Tour zien, zwemmen in de rivier, genieten van een cappuchino, maar bovenal: even geen fietsbroek aan! Uitrusten moest ook wel, want de 3 dagen daarna stond een drie-luik op het programma van maar liefst 370 kilometer. Maar het was allemaal weer heel mooi, maar ook heel zwaar. Gelukkig wachte er een hotelbed op ons in Campo Ligure, heerlijk na een aantal dagen op een self-inflating. De dag na de hotelrit was minder leuk, want het was erg mistig. De hele dag bracht minder dan 50 meter zicht. Terwijl deze etappe in de gids stond vermeld als; 'bij helder weer, mooie vergezichten'. Een tegenvaller dus!

Nadat we de dag erna naar Cuneo waren afgedaald, wachtte ons weer een rustdag. Hier werd genoten van een echte Italiaanse pizza en ijs. Bovendien heb ik nog even leuk kunnen winkelen. In Cuneo kwam Frankrijk in zicht, maar eerst mocht de koninginne-etappe overwonnen worden. Met de Madonna di Colletto, de Colle Fauniere en de Colle di Sampeyre, bijna 50 kilometer klimmen op één dag en stijgingspercentages tot 22 procent, was de etappe deze titel meer dan waardig. Het ging me wonderwel goed af, maar ik moest het de dag erna bekopen met een heuse off-day. Zelfs afzien lukte me niet. De enige col van die dag, de Colle dell’Agnello (tevens de grensovergang), was een ware hel voor mij.

Aangekomen in Embrun brak de volgende hel los in de vorm van regen. En niet zo'n beetje ook! Het draaide uit op een evacuatie, omdat we tot onze enkels in het water zaten en velen de tent zeiknat hadden. Op uitnodiging van de campingeigenaar mochten we slapen in de plaatstelijke gymzaal. Met een ieder een judomatje en een soort schoolreisje-gevoel, gingen we uitindelijk toch droog en warm slapen. Vanuit het natte Embrun stonden ons nog 2 etappes te wachten, met op de laatste dag een optie tot het beklimmen van de Alpe d’Huez. En als je aan de voet van deze mytische berg kampeert, ga je natuurlijk niet liggen nietsen. Na deze in de vorm van een tijdrit te zijn opgeknald, zat de reis er op!

Het was samengevat: zwaar, 1300 kilometer in afstand, met prachtige vergezichten, rond de 27.000 hoogtemeters, afwisselend, veel klimmen en dalen, lekker eten, rond de 40 collen, een klein maar fijn groepje en boordevol avonturen om thuis te vertellen. PRACHTIG!

Op de grens.

Afstelling fiets

2009-07-04T00:58:00.001+02:00

Na het pijnlijke weekend in Zeeland heb ik even rust genomen wat betreft trainen. Wel ben ik op zoek gegaan naar de oorzaak van mijn klachten. Mijn ploegleider attendeerde mij er namelijk op, dat hij vond dat het leek of mijn stuur te ver weg stond. Oftewel; ik overstrek mijn rug wanneer ik in de beugels zit met mijn handen. Omdat ik al 2 jaar zonder rugklachten rondfiets op mijn bolide kon ik mijn niet voorstellen dat dit daadwerkelijk de oorzaak was. Echter, niet geschoten, altijd mis. Dus heb ik een kortere stuurpen aangeschaft. Deze heb ik afgelopen weekend in Limburg eens even getest.

Want het Nationaal Kampioenschap stond op het programma. Zoals gezegd geen koers voor mij, maar kijken mag altijd! Vrijdagmiddag al vertrok ik naar Kerkrade waar we met de hele ploeg een overnachting hadden geregeld in een oud klooster. Het werd een wat onrustige nacht door een examenfeest wat gaande was in de kelder van het gebouw, de beat dreunde door tot twee uur ´s nachts maar liefst. Voor mijn ploeggenoten niet echt de ideale voorbereiding!

Zaterdag werd vroeg opgestaan, want al om 9 uur werd het peloton weggeschoten uit Heerlen. Dit keer zat ik in de ploegleiderswagen als mechanieker. Leuk om de koers eens vanuit de auto te zien, maar ik baalde anderzijds enorm dat ik zelf niet mee deed. Het parcours was op mijn lijf geschreven, met de 2 klimmen er in die selectief bleken te zijn. Mijn ploeggenoten hadden het er maar moeilijk mee; slechts één haalde de finish.

´s Middags werd er genoten van de zon op een terras op het Vrijthof in Maastricht waar we uit eten gingen en traditiegetrouw op stap gingen! Zondag hebben we de koers van de profs gevolgd door continue af te steken. Dit was erg leuk, want je krijgt heel veel mee van de koers omdat je de renners per ronde wel 4 keer kan zien. Na de finish op de renbaan in Landgraaf zijn wij teruggekeerd naar Maastricht, het programma was identiek aan dat van zaterdag; terras-uit eten-op stap!! Maandag zijn we teruggekeerd na een lang, heerlijk weekend Maastricht. Een van mijn favoriete Nederlandse steden, het voelt altijd als vakantie als ik daar heen ga.

Nu nog twee dagen werken en dan mag ik genieten van mijn échte vakantie.

Zeeland

2009-06-23T00:55:00.003+02:00

Winderig en pijnlijk. Zo kan ik het weekend in Zeeland samenvatten. Wind is natuurlijk net zo´n onderdeel van Zeeland, als heuvels in Limburg. Oftwel: het hoort er bij. Maar donderdagavond was het wel erg bont.

De proloog over 7 kilometer moest bij windkracht 4 à 5 worden afgelegd. De stoeltjes waarin we normaal gesproken voor de wedstrijd zitten, bleven niet eens staan. Maar het heeft wel wat om met 50 per uur over de boulevard van Vlissingen te razen! De proloog legde ik 7 seconden sneller af dan vorig jaar, progressie dus, maar ik zakte qua plaatsen wel. Toch kan ik er tevreden mee zijn.

De tweede dag stond in het teken van erg lang wachten. De start van de etappe was namelijk pas om half 7 ’s avonds. De dag zijn we doorgekomen met uitfietsen naar het strand, macaroni eten midden op de dag, slapen, lezen, boodschappen doen en relaxen in het kwadraat. Met start en finish in Middelburg was ook deze etappe erg winderig. Vrijwel direct brak het peloton in stukken onder leiding van de grote ploegen. Maar mijn angst om in het peloton te rijden won het helaas van de drang om voorin te rijden, waardoor ik vrij snel in een van de waaiers terecht kwam. Gelukkig draaide het hier wel en sloten we al snel aan bij andere groepen. Uiteindelijk verloor mijn groep 5 minuten. Best veel, maar tegen dit deelnemersveld zijn de meeste clubrensters niet opgewassen. Slechts een uit mijn team kon het peloton bijhouden. Net als in Borsele destijds was mijn rug helaas weer helemaal op slot gaan zitten. Zou het door de Zeeuwse wind komen? Door een ploeggenoot geholpen kon ik mij omkleden, waarna ik thuisgekomen weer een massage van de rug onderging. Met een enigszins ongerust gevoel ging ik slapen, want zou ik morgen wel kunnen starten?

Het antwoord was ja, maar uitrijden nee. Na een aantal paracetamollen voor en tijdens de koers was de pijn nog steeds onverdragelijk. Ik trok het gewoon niet meer van de pijn en ben na 100 km afgestapt. Maandag heb ik gelijk de fysiotherapeut gebeld, waar ik hopelijk snel terecht kan.

Als mijn vakantie maar niet in het gedrang komt…..

Wind tegen op de Oosterscheldekering (gelost...).

Een teleurstellend voorseizoen

2009-06-20T00:53:00.000+02:00

Vanaf nu mag ik mij Critical Care verpleegkundige noemen, want ik heb de laatste toets gehaald!

Het certificaat zit inmiddels in de map met andere diploma’s. Het afgelopen jaar was behoorlijk aanpoten: de combinatie van leren, werken, trainen en wedstrijden rijden valt niet mee. Op het gebied van leren en werken zijn de resultaten behaald. Over mijn wielerseizoen ben ik tot nu toe niet echt tevreden. Dat is de voorlopige conclusie. Ondanks een gewonnen tijdrit, heb ik niet al mijn doelen kunnen halen. Zo heb ik mij bijvoorbeeld niet geplaatst voor het Nederlands Kampioenschap op de weg, eind juni. In tegenstelling tot vorige jaren, toen ik mij met gemak plaatste. Maar goed, toen was ik ook niet geblesseerd in de periode waar ik normaal gesproken mijn gram haal. Gelukkig is het seizoen nog lang niet voorbij, mijn pijlers richt ik dus voorlopig op de periode na de zomer. Komende week ga ik nog een 3-daagse in Zeeland rijden. Die wordt geopend met een proloog, met vervolgens twee ritten in lijn. Deze race is overigens ook weer onderdeel van de Top-competitie. De laatste race die ik hierin reed, de Kasseien Omloop in Exloo, was geen succes. Het begon er al mee dat ik de avond ervoor moest werken tot half 12 ‘s avonds, wat half 1 werd. Vervolgens versliep ik mij ook nog eens de volgende ochtend! Het kon al niet meer goed komen. Daarbij had ik ook nog eens geen zin…. Slechte instelling, maar de moraal ontbrak. Ik ben wel gestart maar na een klein uurtje koers reed een ploeggenoot lek, waarna ik mijn wiel heb afgestaan en in de remmen heb geknepen. Na de 3-daagse in Zeeland nog een paar dagen werken en daarna vakantie! De reis is inmiddels geboekt bij Cycletours: een 8-tandwieler van Florence naar Bourg d’Oissans. Ik kijk er al naar uit op me weer uit te putten op de flanken van de Europese bergen!

Een gatenkaas met klassiekers

2009-06-06T00:49:00.002+02:00

De afgelopen weken waren nogal slopend. Mijn rooster op het werk leek wel een gatenkaas, maar de gaten waren geen vrije dagen, maar koersdagen! Een tijdrit, een klassieker, het districtkampioenschap en nog een klassieker stonden op het programma. De tijdrit was iets minder een succes dan de voorgaande, want ik reed lek. Dat hoort er bij, helaas. Gelukkig was een plaatselijke buurtbewoner zo vriendelijke mij met fiets en al weer bij de start af te zetten, zodat ik na wat geregel met de jury opnieuw mocht starten. Natuurlijk rijd je dan lang niet zo goed, want ik had al 12 km in de benen, waarvan 2 lopend met de fiets aan de hand. Maar dat ik weer mocht starten, met een nieuw wiel, vond ik al heel fijn. Ik werd derde en reed voor mijn gevoel nog best lekker de tweede keer.

De eerstvolgende klassieker was met start in Roden, voor mij dus trainingsgebied. Over het verloop van deze koers was ik tevreden, ondanks dat ik niet uit reed. Maar liefst een uur heb ik in de 3 koppen tellende kopgroep gezeten. Ik heb mijn gezicht dus laten zien. Nadat we waren teruggepakt door het peloton, kreeg ik helaas weer last van mijn rug en uit voorzorg ben ik gestopt, met het oog op de komende koersen. Jammer, want ik had graag een korte uitslag gereden na de inspanningen in de kopgroep.

Het districtkampioenschap de dag erna is altijd een vreemde wedstrijd. Je rijdt een wedstrijd met slechts 50 rensters uit het district waar je club staat ingeschreven. Woonplaats doet dus niet ter zake. Voor mij was de start in Steenwijkerwold, district Oost. Het vreemde aan deze wedstrijd is dat je als ploeg rijdt, maar ook individuele kansen tellen. Uiteindelijk werd ik roemloos 16e in de sprint, niet echt het vermelden waard. In de klassieker de Parel van de Veluwe hadden we een mooie strategie als ploeg uitgezet, met daarin individuele rollen. Mijn rol bestond uit het beschermen van ‘de kopvrouw’. In praktijk betekende dit groepjes terugrijden, zelf demarreren, iemand naar voren rijden en uit de wind houden, bidons halen etc. Oftwel: knechten! Het ging best goed. Ik heb attent gereden en continue voorin meegestreden. Korte uitslagen rijden lijkt dit jaar helaas niet te lukken, want ook dit keer eindigde ik in de buik van het peloton.

En nu studeren, want de laatste lesdag komt er aan. Deze dag brengt nog een toets, waarna ik hopelijk mijn certificaat voor de opleiding Critical Care in ontvangst mag nemen.

In de kopgroep van drie in de Ronde van het Ronostrand.

De kick van het tijdrijden

2009-05-26T00:45:00.001+02:00

Tijdrijden! Een van de mooiste onderdelen binnen de wielrennerij en ook nog eens mijn specialiteit. Voor de eerste tijdrit dit jaar ben ik afgereisd naar Bornerbroek. Onderweg viel de regen al met bakken uit de lucht, wat daar aangekomen nog niet verleden tijd was. Maar echt erg vond ik het niet, slechte weersomstandigheden maken een koers of tijdrit selectief, waar ik wel van houd. Natuurlijk kun je een bocht niet vol nemen, maar daar heeft iedereen last van. Regen, regen, regen, andermaal regen. En hard! Maar gelukkig ging ik ook hard! Want na afloop van de bijna 16 kilometer, mocht ik mijn eerste bloemen van dit seizoen in ontvangst nemen. Met een gemiddelde van bijna 42 km/uur, liet ik alle andere gestarten achter me. Eerste dus! Ik was en ben er erg blij mee.

De volgende dag mocht ik gelijk weer aantreden bij een criterium in Noordhoorn. Ik was in de winning mood, maar kon het niet in daden omzetten. Een ploeggenoot daarentegen, viel in een van de eerste rondes aan en bleef een lange tijd weg. Omdat mijn benen nog wat zwaar aanvoelden was ik blij dat ik afstopwerk mocht verzetten. Dat betekent dat je het tempo op kop van het peloton express een beetje drukt om te zorgen dat je ploeggenoot weg kan blijven. Natuurlijk waren andere meiden het daar niet mee eens en werd er alsnog een tegenaanval ingezet. Uiteindelijk werd de ploeggenoot 3e en ik in de pelotonsprint 22e. Sprinten is niet echt mijn sterkste punt helaas, want er had wel meer ingezeten. De rest van de week stond in het teken van klussen, want ik had besloten mijn keuken eens goed aan te pakken. Het verlaagde plafond wilde ik er uit hebben, wat geschiedde. Na het sloopwerk, kon het herstelwerk beginnen, wat bestond uit verven en netjes afwerken. Vandaag heb ik het geheel afgerond en er gelijk een flinke poetsbeurt aan vast geplakt. De keuken blinkt dus aan alle kanten. En ik kan er van genieten, want ik neem even vrij af van de wedstrijden. Je kunt altijd en overal wel een wedstrijdje mee pakken, maar er moet ook van andere dingen worden genoten!

Winst in Bornerbroek.

De Omloop van Middag Humsterland

2009-05-12T00:44:00.002+02:00

De vorige week stond in het teken van twee wedstrijden. Allereerst op woensdag een criterium in Heerenveen, rondom het stadion van de plaatstelijke voetbalhelden. Een rondje van nog geen 1500 meter, dat 50 keer moest worden afgelegd. Niet het rondje om de kerk dus, maar het rondje om het stadion. De startvolgorde werd bepaald door je achternaam, wat voor mij een start vrij achteraan betekende. Wat ik vreesde werd gelijk na het startschot waarheid, namelijk een spervuur aan demarrages. Door mijn startpositie was er voor mij alleen volgen bij. Omdat het zo hard ging, kon ik het niet echt maken. Oftewel, bijblijven alleen al was een hele opgave. Zo’n eerste criterium is altijd weer wennen. Hoe hard kan ik ook al weer op mijn fiets door de bocht? En hoe voelen je benen na tientallen rondes volle bak rijden ook al weer? Niet goed! Ik reed de wedstrijd wel uit, maar kon mijn top 10 plaats van vorig jaar niet evenaren of verbeteren. Maar toen was ik natuurlijk ook al wat langer bezig en had ik wat meer wedstrijdritme. Donderdag en vrijdag was het vooral rusten geblazen, omdat zaterdag maar liefst 130 kilometer moest worden afgelegd. De Omloop van Middag-Humsterland, overigens een prachtige naam voor een wedstrijd. Gelukkig dit keer geen vier uur in de auto om in de startplaats te geraken, maar een half uurtje op de fiets. Deze dag had ik een stuk betere benen. Ik heb even in de kopgroep meegezeten. Weliswaar kort, maar het deed me goed. Ik was blij dat ik een rol speelde in de wedstrijd en kon mee demarreren. Ik had niet de macht nog om mee te doen in de massasprint.

Al met al een week die vol van wielrennen stond en wat minder van werken. Natuurlijk moet je dit ergens compenseren, dus ik maak me al op voor een lange reeks aan werkdagen! Maar…..ook weer 2 wedstrijden in het vooruitzicht. Mijn eerste tijdrit van dit jaar en wederom een criterium staan er te wachten. Kom maar op!

Het peloton in Middag Humsterland.

Net naast het podium!

2009-05-05T00:43:00.004+02:00

Herstellen! Dat is wat ik maandag moest doen na een weekendje fietsen in Limburg en Belgie. Dit weekend had ik namelijk met mijn zus, haar vriend en een vriendin, allemaal fietsers, een huisje in Zuid-Limburg gehuurd. We wilden wel eens wat anders dan het vlakke Groningen.

Zondag stond de race-cyclo Shimano Fiets Challenge op het programma. Een tocht over 150 km met start en finish in Vaals. Zaterdag hebben we een gedeelte van de route verkend, met name de finaleklim, het Drielandenpunt. De zaterdag stond verder vooral in het teken van de fiets klaarmaken, de chip (voor de tijdwaarneming) monteren en al het voedsel voor onderweg klaarzetten. Zoals het fietsers betaamt zijn we zaterdagavond geëindigd met pasta, waarna we vroeg naar bed gingen. Zondagochtend moest namelijk al om 9u gestart worden, na eerst het huisje nog te hebben schoongemaakt. Na het juiste startvak te hebben gezocht en gevonden, gingen we van start. Vrijwel direct moest vanuit Vaals geklommen worden. Ik was gelijk met mijn zus gestart, maar door de drukte, was ik haar al vlot uit het oog verloren. Al snel kwam ik in een leuk groepje, met mannen die ook wel door wilden fietsen. Zonder intenties was ik gestart, maar toen op een gegeven moment gezegd werd dat ik op een 5de/6de plaats fietste in het eindklassement voor vrouwen, ben ik er vol voor gegaan. Een wildvreemde jongen wilde me daar wel bij helpen. Maar hij had de dag ervoor ook al de 60km op de mountainbike afgelegd en de benen gingen na circa 120 km opspelen. Maar hij heeft er zeker aan bijgedragen dat ik uiteindelijk als 4e, net naast het podium ben geëindigd.

Hier was ik zeker wel blij mee! In precies 5 uur heb ik de 150 km voltooid. In Vaals wachtte nog een bakje pasta op ons, waarna we terug zijn gefietst naar de auto. Allemaal tevreden zijn we naar Groningen teruggekeerd. Maar de beentjes voelden pijnlijk aan, 150 km fiets ik niet dagelijks en al helemaal niet in de heuvels! Met de rug ging het redelijk, ik denk dat ik die sowieso, door het getrek aan het stuur tijdens het klimmen, wel had gevoeld. Komende week staan er 2 wedstrijden op het programma. Mijn eerste criterium van dit jaar in Heerenveen en verder de derde wedstrijd in de reeks van de Topcompetie met start en finish in Aduard. Een thuiswedstrijd dus.

Finish op het Drielandenpunt.

Houd het dan nooit op?

2009-04-27T00:41:00.002+02:00

Het weekend begon voor mij vrijdag goed; ik heb de derde toets in de opleiding Critical Care gehaald. Hopelijk was dit het sein voor meer geluk de rest van het weekend.

Zaterdag stond namelijk de Omloop van Borsele op het programma, zoals gezegd de tweede in de reek in de Topcompetitie. Groningen – Borsele betekent 4 uur rijden maar liefst. Gelukkig liep deze reis voorspoedig en na het infietsen en de waterige zegeningen van de plaatselijke Deken kon er gestart worden. Regen was voorspeld, maar het bleef bij de spetters van de zegening. De koers brak gelijk open, want koersen in Zeeland betekent wind! Al na 3 km werden de eersten gelost en een ronde van 24 kilometer verder was het peloton al gevierendeeld. Ik bevond me in een groep van circa 30 rensters net achter het peloton. We konden ze bijna aanraken, maar we zijn niet meer bijgekomen, ondanks de bijdrage van enkele toprensters. De uiteindelijke achterstand bedroeg 6 minuten, maar het belangrijkste is dat ik heb uitgereden. Vier van mijn ploeggenoten deden hetzelfde, waarmee we nog redelijk goede zaken hebben kunnen doen in het ploegenklassement.

Helaas heb ik een 'nieuwe' blessure opgelopen. Mijn rug is totaal op slot gaan zitten gedurende de koers. In de tweede ronde voelde ik al dat ik na afloop van de fiets moest worden getild, wat ook gebeurde. Ik kon het niet meer zelf door de enorme pijn die gedurende de 120 kilometer was onstaan. Strekken lukte gewoonweg niet meer. Na een massage en flink wat rek- en strekoefeningen, kwam er weer beweging in mijn rug. Waarschijnlijk zijn de rugklachten het gevolg van het feit dat ik laatst een gewricht in de rug recht heb laten zetten. Mijn lichaam is dit nu gaan corrigeren, omdat het gewend was aan het scheef zitten. Gelijk maandag ben ik naar de ortho-manueel arts gegaan die constateerde dat mijn bekken nu scheef stond. Houd het dan nooit op! Ik wil niet zo’n pieperd worden die elke keer iets nieuws heeft. Nooit heb ik blessures gehad en dit jaar wordt elk gewricht even bij langs gegaan lijkt het wel. Volgende week zondag kom ik weer in actie, ditmaal niet in wedstrijdverband, maar ga ik meedoen aan de Shimano Fietschallenge.

Op kop van het 3e peloton in de Omloop van Borsele.

Wie niet waagt, wie niet wint

2009-04-22T00:38:00.006+02:00

De Ronde van Gelderland is de openingswedstrijd in de reeks van de Topcompetitie voor vrouwen. Een reeks van 7 wedstrijden in Nederland. Maar dit zegt niets. Afgelopen zaterdag stonden de beste teams uit de wereld aan de start, met onder andere klinkende namen van teams als Cervélo en HighRoad.

Met nog maar liefst 199 andere dames aan de start klonk om half 2 het startschot, met 140 km wedstrijdkilometers voor de boeg. Helaas was de wedstrijd voor mij na een dik uur voorbij. Na 30 km was als vanouds de dijk langs de IJsel de scherprechter. Hier werd het peloton door een scherpe zijwind in vele groepen uiteen geslagen. Met snelheden van tegen de 65km per uur, werd een kopgroep gevormd. Omdat van te voren was gewaarschuwd voor een een strenge 'uit koers procedure', werden groepen met meer dan 3 minuten achterstand uit koers gehaald. Hier was ik met vele anderen slachtoffer van. Slechts 50 dames reden de wedstrijd uit, een erg selectief parcours dus. Ik baal er van dat ik niet eens de zo vaak verkende heuvels heb mogen beklimmen. Waar het aan lag? Ik zat niet ver genoeg van voren toen het peloton brak. En dat ligt aan mijn gebrek aan lef. Mijn pelotonervaring is nog wat magertjes. Ik voelde me sterk en heb er niet uit kunnen halen wat er in zat jammer genoeg. Om voorin te geraken moet je niet aan de kant laten duwen, wat ik me nog te veel laat doen. Liever remmen, dan vallen denk ik dan. Maar wie niet remt, die wint. En wie niet waagt, wie niet wint. Volgende week misschien een herkansing, wanneer de 2e wedstrijd uit de reeks op het programma staat.

Wit

2009-04-12T11:38:00.004+02:00

Dit stukje kan ik typen op mijn werk, want het is momenteel erg rustig. Feestdagen in de zorg betekenen weekenddiensten, dus het is nu met het lange Paasweekend merkbaar rustiger. Veel minder personeel wat rondloopt en minder verplichtingen. Even bijtanken voor mij, want ik heb in trainingstaal gesproken, een flinke omvangsweek achter de rug. Dit betekent veel uren op de fiets zitten, op een rustig tempo, maar met een hoge trapfrequentie. Op die manier leer je je lichaam zuinig om te gaan met de energievoorraad, waar je later in een wedstrijd weer profijt van kan hebben. Want de eerste wedstrijd voor mij dit jaar komt er dan eindelijk aan! Ik ben al aan het aftellen. De knieklachten zijn verdwenen en als ik geen pech krijg deze week, ga ik volgende week starten in de Ronde van Gelderland. Deze heb ik na de eerste keer nogmaals met een ploegmaatje verkent. Helaas in de regen, maar dit kan natuurlijk ook het geval zijn in de wedstrijd.

Een dag later was het overigens de eerste dag dat ik in Nederland weer met blote armen en benen kon fietsen, heerlijk! Het kleurtje wat ik in Spanje had opgedaan was al lang weer verdwenen, dus met enige schaamte stapte ik met witte benen op de fiets. Maar daar had bijna elke wielrenner die ik tegen kwam die middag last van! Over wit gesproken, als de wedstrijden beginnen, heb ik de traditie een nieuw, wit, stuurlintje op mijn fiets te leggen. Puur voor de moraal (en omdat het mooi lijkt!), want van een andere kleur ga je natuurlijk niet harder fietsen. De rest van de fiets is natuurlijk ook even nagekeken. Hopelijk wordt de seizoensopening voor mij een succes. Volgende week een verslag!

Trainen als vanouds

2009-04-06T11:36:00.007+02:00

Afgelopen week was er eindelijk weer een met trainen. Niet fietsen, maar trainen. Na wat rustige duurtrainingen om het lijf weer wat te laten wennen, ben ik op dinsdag met de meiden van mijn vorige club gaan trainen. We deden die avond wat intervalblokjes. Het was te merken dat het mooi weer was, want op het trainingsrondje bij Peize reden nog heel wat andere clubs hun rondjes.

Twee dagen later stond mijn eerste trainingswedstrijdje van dit jaar op het programma. Zodra de zomertijd in gaat, kan elke wielrenner (van de toerder op gympies tot de fanatiekeling op carbonnen fietsen en van 14 jaar tot 60 jaar) voor 3 euro meedoen aan uurtje hard fietsen op een wielerbaan van 1600 meter. En dit gaat echt hard, de snelheden lopen tot de 50 km/per uur. Een ideale training dus om weer even 'tussen de wielen' te racen en snelheid op te doen. Ik heb het goed overleefd, met andere woorden, mijn knie gaf geen kik. Ik voel het nog wel, maar pijn is anders. Het lijkt meer na de tijd, dan echt tijdens de training, geirriteerd te zijn.

Afgelopen zondag heb ik met een groot gedeelte van de ploeg, de ploegleider en een fotograaf (want de foto’s op de website moesten weer worden ge-update), de Ronde van Gelderland die 18 april op het programma staat verkent. ’s Ochtends om 10 uur waren we allen present in de mist en vertrokken we vanuit Apeldoorn richting Arnhem. Daar aangekomen stonden de Zijpenberg, Posbank en Emma-pyramide op het programma. Heerlijk dat klimmen weer! Het zijn maar korte klimmetjes, maar je kan er flink stuk op gaan. Ondertussen was de zon ook nog eens gaan schijnen. Op de terugweg naar Apeldoorn hebben we nog even waaier gereden. Daar aangekomen was het haasten geblazen, want om 4 uur moest ik weer op mijn werk present zijn. Het valt te combineren dat trainen en werken, maar je moet er wel je vrije zondagochtend voor op willen geven!

Op de Posbank.

Hoop

2009-03-27T11:31:00.004+01:00

Er gloort weer hoop aan de horizon! Afgelopen week ben ik weer met mijn knie (en de rest van m’n lijf natuurlijk) naar de fysiotherapeut geweest. Alleen ben ik dit keer door een ortho-manueel arts gezien. Nou ja gezien.... ik ben gelijk even gekraakt! Het bleek namelijk dat, zonder te ver in detail te treden, een gewricht tussen mijn bekken en heiligbeen niet helemaal goed stond. Nu dit is gecorrigeerd heb ik weer groen licht gekregen om te trainen! Zoals de arts het zei, als één link in de schakel niet klopt, kan zich dat ergens anders in gaan uiten. In mijn geval dus in mijn knie.

Gelukkig mag ik weer! Het asfalt lonkt! Ik moet wel rustig aan beginnen en gelijk een wedstrijd rijden zit er niet in, maar dat het weer mag, is voor mij al een hele geruststelling. Natuurlijk heb ik al een paar leuke wedstrijden moeten missen. Zo ging de rest van mijn ploeg op een omloopje rijden in Duitsland afgelopen weekend, hier is trouwens de eerste overwinning van dit jaar binnengehaald. Erg leuk.

Maar gelukkig had ik een goed alternatief. Ik was namelijk op mijn eigen afscheidsfeestje present. Begin dit jaar ben ik namelijk van afdeling geswitched binnen het ziekenhuis en dit feestje was 'ter ere' van mijn vertrek destijds. Dus met mijn oud collega’s hebben we het eens even flink bont gemaakt. Met andere woorden; het was erg geslaagd! Nu nog mooi weer, oftewel droog en zonnig in plaats van kouw en regen en mijn seizoen kan eindelijk beginnen.

Droge worst

2009-03-16T11:28:00.000+01:00

Wel nu, een eerste kleine meevaller: de toets is gecorrigeerd en ik heb uiteindelijk toch een voldoende mogen halen! Maar op het gebied van mijn ellendige knie geen goed nieuws helaas. Wederom heb ik een poging gedaan tot fietsen, maar het gaat nog steeds niet als vanouds.

Dit weekend stond voor de elite-mannen de Ronde van Groningen op het programma, met niet start en finish in Groningen-stad, maar met start in Eemshaven en finish in Delfzijl. Nu was mij dat net wat te ver om te kijken, dus samen met wat oude clubgenootjes zijn we gaan afsteken dichter in de buurt van Groningen. Niet alleen om de jongens aan te moedigen maar ook om zelf wat kilometers te maken. In een waterig zonnetje vertrokken we vanaf onze verzamelplek. Usquert was de eerste bestemming, omdat daar een lijn voor de premiesprint wat getrokken. Vorig jaar was de eerste prijs een heuse Droge Worst, een echte Groningse lekkernij! De sprintkanonnen wisten dus waarvoor ze het deden. Na Usquert zijn we afgezakt naar Adorp om de jongens nogmaals toe te roepen. Toen ik er 2,5 uur op had zitten vond ik het wel welletjes, aangezien ik nog maar maximaal 1 uur had gefietst zonder pijn. Thuis leek het goed te gaan, maar in de loop van de volgende dag was het alweer mis.

Is 2 week rust dan nog niet genoeg, ik ben het zat?!
Fietsplezier moest ik deze week halen uit het kijken naar Parijs-Nice. Erg leuk was dat in de laatste etappe de Col de Nice was opgenomen. Een col, nou ja heuveltje, die ook in de Alpes-Maritimes-reis van Cycletours is opgenomen die ik vorig zomer heb gedaan. Prachtig! Maar voorlopig is er voor mij nog geen klimmen bij.....

Een week zonder fietsen

2009-03-09T11:26:00.004+01:00

Afgelopen week was denk ik de eerste week in mijn leven, sinds ik wielren, dat ik niet op de fiets heb gezeten. Althans op een racefiets, want zonder mijn stadsfiets kan ik niet functioneren in een stad als Groningen. Het leed van de knieblessure is helaas nog niet geleden. Een week geleden heb ik namelijk 2 uurtjes gefietst, in de veronderstelling dat dit gewoon ging. Helaas voelde ik al bij het aanzetten dat het nog niet helemaal okee zat. ’s Avonds werd mijn voorgevoel bevestigd, omdat mijn knie weer zeer deed, zelfs in rust en zelfs wat opgezwollen leek. Omdat ik toch wel verstandig ben, het fietsen gaat niet voor alles, heb ik besloten échte rust te nemen. Relatieve rust bleek uiteindelijk, want voor helemaal niets doen, ben ik niet in de wieg gelegd. Ondanks de vele vrije uurtjes die ik vorige week had, die ik veeeeeeeeel liever aan trainen op de weg had besteed, heb ik romp- en buikspieroefeningen gedaan. Dingen waarbij de knieën absoluut niet belast worden.

En veel sport gekeken, voor zover dit telt als sporten! Het lijkt wel een beetje een pech jaar te worden (op 1 januari van dit jaar had ik namelijk al 3 lekke banden gescoord), eerst die knieblessure en ook nog eens geen goede resultaten op de opleiding die ik volg. Want de vrije tijd die ik overhield heb ik besteed aan studeren, omdat het eerste toetsmoment in aantocht was. Maar het heeft niet mogen baten, mede door de zeer slecht gestelde vragen (waarover de eerste protestmail de deur al uit is), kwam ik onvoldoende uit. Maar ik houd, op beide vlakken, de moed er in. Want ik weet dat het trainen en koersen heus wel weer gaat komen en dat ik stof voor de opleiding beheers in de praktijk. Even een meevallertje is alleen wel welkom!

Overbelast

2009-03-02T11:25:00.005+01:00

Helaas heb meer dan alleen een bruin kleurtje overgehouden aan het Spaanse weekje, namelijk een lichtelijk overbelaste knie. Hoogstwaarschijnlijk is dit veroorzaakt door de wisseling van cross- naar koersfiets. De hele winter heb ik, om mijn koersfiets te sparen voor pekel en slechte weersomstandigheden, op de crossfiets (met daarin wiegwielen gestoken) gefietst.

Pas in Spanje zat ik voor het eerst dit jaar op mijn 'echte' fiets. Omdat de hoek van je knieën waarin je fiets anders is, ben ik mijn knieën anders gaan belasten, dan mijn lichaam gewend was. Mede door het geaccidenteerde terrein in Spanje is mijn linker knie nu overbelast. Ik had in Spanje al wat last, maar heb ik het min of meer genegeerd (ik moest en zou fietsen). Toen vorig weekend traplopen en zelfs op de bank zitten ineens zeer ging doen, heb ik aan de bel getrokken.

Gelukkig kon ik snel terecht bij de fysiotherapeut van de ploeg. Hij bevestigde na wat onderzoek bovenstaande verhaal en adviseerde intensief te gaan koelen en pas na 4 dagen rust het weer eens op souplesse te proberen. Dat laatste ging pijnvrij en gaf me wel weer wat hoop voor de Omloop het Nieuwsblad (voorheen het Volk). Want deze wedstrijd zaterdag zou immers de opening van het seizoen voor mij betekenen. Helaas heb ik niet kunnen rijden. Fietsen ging weliswaar pijnvrij, maar het voelde nog niet als voorheen. En om de rest van mijn seizoen niet te verknallen heb ik besloten niet te starten. Daar ging mijn Belgisch avontuur! Deze week heb ik trainen weer wat opgepakt. Tot dusver gaat het goed. Hopelijk blijft het bij dit blessureleed, want ik heb zo'n zin om te koersen!

Trainingskamp Girona

2009-02-22T11:23:00.003+01:00

Nou de schaatsen zijn ge-luk-kig niet nodig geweest in Spanje! Het was prachtig weer; een dag hebben we zelfs 22 graden op de thermometer zien staan. Dit stond natuurlijk garant voor fietsplezier. En de alom bekende wielerstreepjes op de benen hebben zich alweer afgetekend. Al met al is er bijna 650 kilometer gefietst, verdeeld over 7 dagen. En wat een prachtige omgeving, eerlijk waar. We zaten in een klein plaatsje in de buurt van Girona. Vanuit daar zijn we alle kanten opgefietst. Een dag zelfs over de snelweg, op de vluchtstrook, richting de kust. Daar volgden we een prachtig glooiende kustweg. Zelf houd ik wel van klimmen, iets wat in Nederland nauwelijks kan (en al helemaal niet in Groningen, daar is het enige hoogtepunt in de wijde omgeving Viaduct Hoogkerk...).

Het trainingsschema voor die week bestond uit een mix van uren op een rustige (voor zover dat haalbaar was) hartslag fietsen met blokjes krachttrainig bergop daarin verwerkt, tot een heuse 'finale rijden' op het eind van de dag. Op de dagen dat er wat minder hoefde te worden gefietst hebben we lekker gerelaxed en zelfs gewinkeld, ja we blijven tenslotte vrouwen! Maar nu begint het leven naast het wielrennen weer, morgen gaat de wekker weer en mag ik weer aan het werk. Bovendien moet ik studeren, met de neus in de boeken, want over 2 weken heb ik een toets van de vervolgopleiding tot Critical Nurse die ik volg.

Rondom Girona.

Pakken voor Spanje

2009-02-12T11:22:00.003+01:00

De hele week staat al in het teken van het aftellen naar de voorjaarsvakantie. Niet alleen omdat ik dan lekker vrij ben, maar vooral omdat ik voor het eerst in mijn wielerleven op een heus trainingskamp in het buitenland zal gaan. Spanje is de bestemming. Een week lang zullen we met de hele ploeg, 14 vrouw en 2 mannen als begeleiding, het landschap rondom Girona gaan ontdekken op de fiets. Ik hoop vooral op lekker weer, want dat gefiets in de sneeuw en regen hier is waardeloos. Je bent zo snel koud en doorweekt. Maar.....de voorspellingen zijn niet al te best. Misschien kunnen we wel schaatsen in Spanje! De badkleding wordt in elk geval ingepakt, mocht het echt slecht weer zijn, dan kunnen we altijd nog lekker gaan zwemmen in een overdekt zwembad. De doelstelling blijft echter: kilometers maken en kracht op doen.

Kriebels

2009-02-04T11:20:00.001+01:00

Sinds november ben ik al aan het trainen, maar in januari begint het echt te kriebelen! De wedstrijden komen er weer aan!

Op de eerste bijeenkomst van mijn nieuwe ploeg kreeg ik te horen dat ik eind februari al aan de bak mag. Dit betekent voor mij dat ik, niet harder, maar extra zorgvuldig moet gaan trainen. Samen met mijn trainer hebben we mijn trainingsschema aangepast, tot een uitgebalanceerde combi van kracht- en duurtraining. Ik kan niet wachten mijn eerste rugnummer van 2009 weer op te spelden! De eerste wedstrijd van dit jaar zal Omloop het Volk zijn. Op Belgisch grondgebied dus. Als het Belgische volk net zo enthousiast is als de menigte bij het WK veldrijden, dan komt het met de aanmoedigingen wel goed. Ik ben benieuwd hoe het met de beentjes staat dan. In de winter heb ik goed getraind, maar een wedstrijd op dit niveau zal niet meevallen. En het parcours telt flink wat kuitenbijtertjes. Maar de afgelopen week draaide het niet alleen om trainen. Samen met 3 vriendinnen heb ik de stad Stockholm voor een weekendje onveilig gemaakt. Het was de moeite waard, het was een geweldig weekend!
Dit soort uitstapjes heb ik wel nodig om de motivatie te houden voor al dat getrain!